ஒரு ஜனநாயக நாட்டின் உண்மையான வலிமை என்பது அந்நாட்டின் குடிமக்களின் நலனில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. வரலாற்றுப் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், மக்கள் துயருறும் வேளைகளில் ஓடோடி வந்து ஆறுதல் அளித்து, பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட தலைவர்களையே இந்திய சமூகம் அதிகம் கண்டிருக்கிறது. ஆனால், தற்போதைய அரசியல் சூழலில் தலைமைப் பண்புகளின் போக்கிலும் தலைவர்களின் அணுகுமுறைகளிலும் பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து வருகின்றன.
சமீபத்தில் நாடு முழுவதும் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்திய மாணவர்கள் போராட்டம் மற்றும் கரூரில் நடைபெற்ற பிரச்சாரக் கூட்டத்தில் நேரிட்ட துயரச் சம்பவம் ஆகிய இரு வேறு நிகழ்வுகளும், தற்காலத் தலைவர்களின் பொறுப்பேற்கும் தன்மையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளன.
தவறுகளுக்குப் பகிரங்கமாக பொறுப்பேற்பதோ அல்லது பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் துயரில் பங்கெடுத்து வருத்தம் தெரிவிப்பதோ தற்போதைய அதிகார மையங்களில் அரிதாகிவிட்டது என்ற விமர்சனம் வலுத்து வருகிறது.
சமூக ஊடகங்களும் பிம்பக் கட்டமைப்பும்
கடந்த சில தசாப்தங்களாக ஊடகங்கள் மற்றும் சமூக வலைதளங்கள் மூலமாகத் தலைவர்களுக்குப் பிரம்மாண்டமான பிம்பங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டு வந்தன. இருப்பினும், அதே சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தும் தற்போதைய இளைஞர்களும் மாணவர்களும், இத்தகைய கட்டமைக்கப்பட்ட பிம்பங்களின் பலவீனங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரத் தொடங்கியுள்ளனர்.
அரசியல் விமர்சகர்கள் மற்றும் உளவியல் சார்ந்த ஆய்வாளர்கள், தலைவர்களின் இத்தகைய நடத்தைகளை வெறும் அரசியல் உத்தியாக மட்டும் பார்க்காமல், அவர்களின் ஆளுமைக் கோளாறு (Personality Trait/Disorder) சார்ந்த பார்வையாகவும் அணுகத் தொடங்கியுள்ளனர்.
நார்சிசிஸ்டிக் ஆளுமைக் கோளாறு (NPD): ஓர் உளவியல் பார்வை
மருத்துவ உளவியல் மற்றும் மனநல மருத்துவத்தில், ‘நார்சிசிஸ்டிக் ஆளுமைக் கோளாறு’ (Narcissistic Personality Disorder – NPD) என்பது பற்றித் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்க மனநலக் கழகத்தின் (APA) DSM-5-TR கையேட்டின் படி, இத்தகைய மனநிலை கொண்டவர்களிடம் காணப்படும் முக்கியப் பண்புகள்:
சுய முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்துதல்: தனது சாதனைகளை அளவுக்கு அதிகமாகக் காட்டுவதும், தகுதியைத் தாண்டி பாராட்டை எதிர்பார்ப்பதும்.
கருணையின்மை (Lack of Empathy): பிறரின் வேதனையோ, துயரமோ அல்லது உணர்ச்சிகளோ தன் மனதைப் பாதிக்காதவாறு நடந்துகொள்வது.
விமர்சனங்களைத் தாங்க முடியாமை: கேள்விகளையோ அல்லது நேரடி விமர்சனங்களையோ எதிர்கொள்ளத் தயங்குவது; செய்தியாளர் சந்திப்புகள் மற்றும் திறந்தவெளி விவாதங்களைத் தவிர்ப்பது.
அதிகார மற்றும் புகழ்ச்சித் தேவை: எப்போதும் தன்னைச் சுற்றி நேர்மறையான கருத்துகளும் புகழுரைகளும் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என விரும்புவது.
உளவியல் நுட்பம்: ‘நார்சிசிசம்’ என்பது தற்காலிகமான ஆணவமோ அல்லது இயல்பான தன்னம்பிக்கையோ அல்ல. இது நெகிழ்வுத்தன்மையற்ற, நீண்டகால நடத்தைக் கோளாறாகும்.
அரசியல் தளத்தில் இதன் தாக்கம்
தலைவர்களிடம் காணப்படும் இத்தகைய உளவியல் அம்சங்கள், நாட்டின் கொள்கை முடிவுகளிலும் மக்கள் சார்ந்த அணுகுமுறைகளிலும் நேரடியாகப் எதிரொலிக்கின்றன.
பொறுப்பேற்காமை: அசம்பாவிதங்கள் அல்லது நிர்வாகக் குறைபாடுகள் நடக்கும்போது, அதற்கு நேரடியாகப் பொறுப்பேற்காமல் மௌனம் காப்பது அல்லது திசைதிருப்புவது.
பரிவர்த்தனை சார்ந்த உறவு: பொதுமக்களையும் அமைப்புகளையும் நாட்டின் அங்கமாகக் கருதாமல், தன் பிம்பத்தை உயர்த்துவதற்கான கருவிகளாக மட்டும் பார்க்கும் போக்கு.
இத்தகைய சூழலில், நாட்டின் நலம் மற்றும் பாதுகாப்பு என்பவை வெறும் தத்துவார்த்தச் சொற்களாக மட்டும் சுருங்கிவிடக் கூடாது. நாட்டின் உண்மையான பாதுகாப்பு என்பது எல்லையில் நிற்கும் ராணுவ வீரர், வயலில் உழைக்கும் விவசாயி மற்றும் எதிர்காலத்தைக் கட்டமைக்கும் மாணவர் என அனைத்துத் தரப்பினரின் நலனையும் உள்ளடக்கியதே ஆகும்.
தலைவர்களைக் கடவுளாகவோ அல்லது தொட்டுப்பார்க்க முடியாத பிம்பங்களாகவோ கட்டமைக்கும் காலம் மெல்ல மறைந்து வருகிறது. ஜனநாயகத்தில் மக்கள் கேட்கும் கேள்விகளும், இளைஞர்களின் விழிப்புணர்வுமே அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைச் சரியான பாதையில் வழிநடத்தும் ஆற்றல் கொண்டவை. தலைவர்களின் செயல்பாடுகளை அவர்களின் ஆளுமைச் சட்டகத்திற்குள் வைத்து ஆராயும் இத்தகைய புதிய விவாதங்கள், எதிர்கால இந்திய அரசியலில் ஆரோக்கியமான மாற்றங்களுக்கு வித்திடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.