“அன்று வைகோ மட்டும் வரவில்லை என்றால் என் கதை கந்தலாகியிருக்கும்!” – பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து நக்கீரன் கோபால் நெகிழ்ச்சி!

மதிமுக பொதுச்செயலாளர் வைகோ அவர்களின் ‘சங்கொலி’ பத்திரிகை தொடர்பான விழா ஒன்றில் கலந்துகொண்டு பேசிய நக்கீரன் புலனாய்வு இதழின் ஆசிரியர் நக்கீரன் கோபால், தான் கைது செய்யப்பட்டபோது வைகோ அவர்கள் சாலையில் அமர்ந்து போராடித் தனது உயிரைக் காப்பாற்றிய திடுக்கிடும் பின்னணியை நெகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்து கொண்டார். விழாவில் நக்கீரன் கோபால் பேசியதாவது:

புடா (POTA) சட்டமும் சிறை வாசமும்:

“தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ‘புடா’ (POTA) என்ற கொடூர சட்டம் பாய்ந்தபோது, அதில் முதல் பிள்ளையார் சுழியாகக் கைது செய்யப்பட்டவர் அண்ணன் வைகோ அவர்கள். அந்தச் சட்டத்தின் கீழ் 42-ஆவது ஆளாகக் கைது செய்யப்பட்டவன் நான். வைகோ அவர்கள் வேலூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த 19 மாத காலத்திலும், சிறையில் இருந்தபடியே வாரம் தவறாமல் ‘சங்கொலி’ இதழுக்காகச் சிறைக் கடிதங்களை எழுதினார். அவர் சிறையில் இருந்தாலும் தொண்டர்களை வீரியத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் வைத்திருக்கச் சங்கொலி இதழ் மட்டுமே உதவியது. அந்த அளவுக்குத் தீயாக இருந்த அந்தப் பத்திரிகையின் சிறைக் கடிதங்களை, அப்போதைய தினமணி ஆசிரியர் சம்பந்தம் ஐயா அவர்கள் பாராட்டித் தனது நாளிதழில் மறுபிரசுரம் செய்தார்.

போலீசின் குளறுபடியும் பூமிநாதன் கதையும்:

புடா சட்டத்தின் கீழ் வைகோ அவர்களுடன் சேர்த்து மொத்தம் 9 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். அதில் மதுரை திருமங்கலத்தைச் சேர்ந்த பூமிநாதன் என்பவரும் ஒருவர். உண்மையில் போலீஸ் ‘ஆர். பூமிநாதன்’ என்ற மாத்திமுக நிர்வாகியைக் கைது செய்வதற்குப் பதிலாக, ‘எம். பூமிநாதன்’ என்ற அப்பாவித் தொண்டரைக் குளறுபடியாகக் கைது செய்தது. நீதிமன்றத்தில் நீதிபதி இதைச் சுட்டிக்காட்டி, “உன்னை மாற்றித் தூக்கி வந்துவிட்டார்கள், நீ போகலாம்” என்று கூறியபோது, “என் தலைவரே உள்ளே போகும்போது நானும் உள்ளேதான் போவேன், என்னைச் சிறையிலடைக்க மாற்று ரிமாண்ட் அறிக்கை தயாரித்து வாருங்கள்” என்று போலீசிடம் வாதிட்டுச் சிறை சென்ற அசாத்தியத் தொண்டர்கள் நிறைந்த இயக்கம் இது.

500 நாட்களும் நீதிமன்றத்தில் நிற்க வைத்த வைராக்கியம்:

சிறையில் இருந்த 500-க்கும் மேற்பட்ட நாட்களும் பூந்தமல்லி நீதிமன்றத்தில் வாய்தாவிற்காக வைகோ அழைத்து வரப்பட்டார். நீதிமன்றத்தில் ஒருநாள் கூட அவர் அமரவில்லை; 500 நாட்களும் நீதிமன்றக் கூண்டில் நின்றுகொண்டே வாதாடிய ஒரே புடா கைதி அண்ணன் வைகோ மட்டும்தான். அவரது இந்த அசாத்திய வைராக்கியம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

“வைகோ வரவில்லை என்றால் என் கதை கந்தல்!”:

நான் ஒருமுறை ஆளுநரைப் பற்றிச் செய்தி எழுதியதற்காகச் சென்னை விமான நிலையத்தில் அதிகாலை வேளையில் காவல்துறையினரால் அதிரடியாகக் கைது செய்யப்பட்டேன். என்னைத் திட்டமிட்டு ரகசியமாக எங்கோ கொண்டு சென்று காலி செய்யக் காவல் துறையினர் 6 வாகனங்களில் கடத்திச் சென்றனர். ஆனால், நான் கைது செய்யப்பட்ட செய்தி வாட்ஸ்அப் மூலம் பரவி, அப்போதுதான் ஊரிலிருந்து விமான நிலையம் வந்து இறங்கிய வைகோ அவர்களின் கவனத்திற்குச் சென்றது. காவல்துறையினரை விடப் பெரிய புலனாய்வாளராகச் செயல்பட்ட வைகோ, என்னைச் சிந்தாதிரிப்பேட்டை காவல் நிலையத்தில் ரகசியமாக வைத்திருப்பதை மோப்பம் பிடித்து, உடனடியாக அங்கே வந்துவிட்டார். என்னைச் சந்திக்காமல் நகிரமாட்டேன் என்று கூறி அந்த ஆஜானுபாகுவான மனிதர் காவல் நிலைய வாசலில் நடுரோட்டில் அமர்ந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார்.

அவர் சாலையில் அமர்ந்த பிறகே ஒட்டுமொத்த மாத்திமுக, திமுக மற்றும் பிற தோழமைக் கட்சித் தலைவர்கள் அங்கே குவியத் தொடங்கினர். அதன் பிறகே நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் போவதை உணர்ந்த போலீசார், என்னை அரசு மருத்துவமனைக்கும், பின்னர் எழும்பூர் நீதிமன்றத்திற்கும் கொண்டு சென்று சில மணி நேரங்களில் விடுவித்தனர். அன்று மட்டும் அண்ணன் வைகோ அவர்கள் அஞ்சாமல் வந்து சாலையில் அமர்ந்து போராடவில்லை என்றால், காவல்துறையினர் என்னைக் காலி செய்திருப்பார்கள்; என் கதை அன்றே கந்தலாகியிருக்கும். இந்தியாவில் ஒரு பத்திரிகையாளனுக்காகத் தனது பதவியைப் பாராமல் நடுரோட்டில் இறங்கிப் போராட வைகோவைத் தவிர வேறு எந்தவொரு தலைவரும் இல்லை. அவரது அந்தத் கம்பீரத்திற்கும், திமிரான கொள்கை அசைவிற்கும் நான் என்றென்றும் அடிமை என்று நக்கீரன் கோபால் விழாவில் நெகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்டார்.