திரைப்பட உலகில் எப்போதெல்லாம் புதிய முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்படுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பும் உச்சத்தில் இருக்கும். அந்த வகையில், ஜி.வி. பிரகாஷ் குமார் நடிப்பில், மாரியப்பன் சின்னா இயக்கத்தில் வெளியாகியுள்ள ‘இம்மார்ட்டல்’ (Immortal) திரைப்படம் தமிழ் சினிமாவுக்கொரு வித்தியாசமான அறிவியல் புனைகதை முயற்சியாகக் களமிறங்கியுள்ளது. கையாடு லோஹர் நாயகியாக நடித்துள்ள இப்படத்தின் திரைக்கதை பலவீனங்களால் எவ்வாறு சறுக்கலை சந்திக்கிறது என்பதை அலசுகிறது இந்த விமர்சனம்.
கதையும் கற்பனையும்: எங்கோ தொடங்கும் குழப்பங்கள்!
படத்தின் ஆரம்பத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒரு காலக்கட்டத்தைக் காட்டிவிட்டு, திடீரென நிகழ்காலத்திற்குத் தாவுகிறது கதை. அச்சுக்கூடத்தில் வேலை பார்க்கும் நாயகன், தங்குவதற்கு ஒரு நல்ல அறை தேடுவதை விட, பக்கத்து வீட்டில் அல்லது ஏதேனும் வீடுகளில் இளம்பெண்கள் இருக்கிறார்களா என்று தேடுவதிலேயே குறியாக இருக்கிறான்.
எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு பெண் ரூம் ஷேரிங் செய்ய அழைப்பு விடுக்க, குறைந்த வாடகையில் அங்கே குடியேறுகிறான். அங்கு நாயகி கையாடு லோஹர் இருக்க, அதன்பிறகு அரங்கேறும் அமானுஷ்ய நிகழ்வுகள்தான் படத்தின் ஒன்-லைன். போஸ்டரையும் ட்ரெய்லரையும் பார்த்தாலே இதுவொரு ஏலியன் சம்பந்தப்பட்ட படம் என்பதை ரசிகர்கள் எளிதாக யூகித்துவிடுகின்றனர்.
வலுவற்ற திரைக்கதையும், தர்க்கப் பிழைகளும்!
முதல் பாதியில் ஏலியனைப் பற்றிய அறிமுகம் கொஞ்சம் மெதுவாக நகர்ந்தாலும், சுமாராகவே நகர்கிறது. ஆனால், இரண்டாம் பாதிதான் படத்தின் உண்மையான பலவீனங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
ஒரு சண்டைக் கதையிலோ அல்லது த்ரில்லர் படத்திலோ, வில்லனுக்கோ அல்லது அமானுஷ்ய சக்திக்கோ ஒரு பலவீனம் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நாயகன் அதை வைத்து எதிர்த்துப் போராட முடியும். ஜாம்பிகள் அல்லது வாம்பயர்களுக்கு உரிய பலவீனங்கள் ஹாலிவுட் படங்களில் லாஜிக்காகக் கையாளப்பட்டிருக்கும். ஆனால், இந்தப் படத்தில் ஏலியனுக்கோ எல்லையற்ற சக்திகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. எதிராளியின் எண்ணங்களைப் படிப்பது, தப்பிக்க விடாமல் விரட்டுவது என அசுர பலம் கொண்ட அந்த ஏலியனை எதிர்த்துப் போராடும் நாயகனிடம் எந்தவிதப் பிரத்யேக சக்தியும் அல்லது பலமான யுக்தியும் இல்லை.
மேலும், திரைக்கதையைத் தங்களுக்குத் தகுந்தபடி இயக்குநர் மிகவும் சுலபமாக வளைத்துக் கொண்டுள்ளார். ஒரு காட்சியில் வேலை செய்யாத செல்போன், மற்றொரு காட்சியில் பல ஆண்டுகள் கழித்துக் குடோனில் தேடும்போது வேலை செய்வது போன்ற லாஜிக் ஓட்டைகள் படத்தை பார்த்துச் சிரிக்க வைக்கின்றனவே தவிர, சுவாரஸ்யத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.
ஈர்க்காத உணர்வுகளும், கதாபாத்திர வடிவமைப்புச் சிக்கல்களும்!
படத்தின் நாயகன் ஏலியனிடமிருந்து தப்பிக்கப் போராடுகிறானா அல்லது அதை அழிக்க முயல்கிறானா என்ற எந்தவொரு தெளிவும் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தப்படவில்லை. எந்தவொரு கதாபாத்திரமும் அழுத்தமாக வடிவமைக்கப்படவில்லை. படத்தின் சில இடங்களில் வரும் துணைப்பாத்திரங்கள் எரிச்சலூட்டும் விதமாகவே அமைந்துள்ளன.
படத்திற்கு ஒருவேளை ஓரளவுக்கு ஆறுதல் தருவது ஒளிப்பதிவு மட்டுமே. அதுமட்டுமின்றி, நாயகன் ஜி.வி. பிரகாஷின் நடிப்பும் படத்தின் சில காட்சிகளைத் தாங்க முயன்றாலும், பலவீனமான திரைக்கதை அதனைத் தோற்கடித்துவிடுகிறது.
முடிவுரை: ஹாலிவுட்டை மிஞ்ச வேண்டுமானால்…
நம் மண்ணின் கதைகளையும், எதார்த்தமான வாழ்வியலையும் பேசுகின்ற லட்சக்கணக்கான கதைகள் நம்மிடம் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றை விட்டுவிட்டு ஏலியன் கதை எடுப்பதில் தவறில்லை; ஆனால், இன்றைய டிஜிட்டல் மற்றும் ஓ.டி.டி. காலத்தில் ஹாலிவுட் தரத்திலான உலக சினிமாக்களை அன்றாடம் பார்த்துப் பழகிய தமிழ் ரசிகர்களைக் கவர வேண்டுமானால், அதைவிடப் பல மடங்கு மேம்பட்ட தொழில்நுட்பமும், பலமான திரைக்கதையும் அவசியமாகிறது.
மேம்போக்கான கற்பனைகளும், அரதப்பழசான யுக்திகளுடன் களமிறங்கினால், சினிமா ரசிகர்கள் எப்போதுமே ஏமாற்றத்தையே பரிசளிப்பார்கள் என்பதற்கு ‘இம்மார்ட்டல்’ ஒரு அசல் உதாரணம்!