“உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்
வள்ளல் பிரானார்க்கு வாய்க்கோ புரவாசல்
தெள்ளத் தெளிந்தார்க்குச் சீவன் சிவலிங்கம்
கள்ளப் புலன்ஐந்தும் காளா மணி விளக்கே” — திருமூலர்
தமிழ் இலக்கிய உலகிலும், ஆன்மிக வரலாற்றிலும் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உடலின் மேன்மையை, அதன் புனிதத்தன்மையை மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்தவர் திருமூலர். அவர் அருளிய ‘திருமந்திரம்’ நூலில் இடம்பெற்றுள்ள இந்த அற்புதமான பாடல், சாதாரண மானுட உடலை ஒரு சாதாரணப் பொருளாகக் கருதாமல், அது இறைவடிவமான ஒரு பிரபஞ்சக் கோயில் என்பதை மிக அழகாக நமக்கு உணர்த்துகிறது.
உடலே கோயில், உள்ளமே கருவறை!
பொதுவாக மக்கள் இறைவனைத் தேடி ஊர் ஊராகச் செல்கிறார்கள்; பெரிய கற்களாலும் சிமெண்ட்களாலும் கட்டப்பட்ட ஆலயங்களை நாடிச் சென்று அங்குள்ள சிலைகளில் கடவுளைத் தேடுகிறார்கள். ஆனால், திருமூலர் இந்த மரபுரீதியான பார்வையைத் தாண்டி ஒரு புரட்சிகரமான ஆன்மிக உண்மையை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறார்.
அவர் கூறுகையில், மனிதனின் “உள்ளம்” என்பது மிகப்பெரிய பேராலயமாகும்; இந்த “ஊனுடம்பு” (சதை மற்றும் எலும்புகளால் ஆன உடல்) அந்த ஆலயத்தின் பிரகாரமாகவும் கட்டமைப்பாகவும் திகழ்கிறது. மனிதன் பேசும் “வாய்” என்பது அந்த ஆலயத்தின் பிரதான வாயிலாகக் (கோபுர வாசல்) கருதப்படுகிறது.
உடலுக்குள் உறைந்திருக்கும் ஈசன்
கோயிலுக்குச் சென்றால் நாம் கருவறையில் உள்ள சிவலிங்கத்தை வழிபடுகிறோம் அல்லவா? திருமூலர் அதையும் நமக்குள் இருக்கும்படி எளிமைப்படுத்துகிறார். வாழ்வில் தெளிந்த ஞானம் பெற்றவர்களுக்கு, இந்த உடலில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் “சீவன்” (உயிர்) தான் சிவலிங்கமாகக் காட்சி அளிக்கிறது. அதாவது, உயிரே வடிவானவன்தான் பரம்பொருள்; அந்த இறைவன் வேறு எங்கோ இல்லை, நம்முள்ளேயே இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் என்ற அத்வைத உண்மையை இது விளக்குகிறது.
ஐம்புலன்களும் ஒளிரும் திருவிளக்குகள்
கோயில்களில் கருவறையைச் சுற்றி நந்தா விளக்குகள் எரியும். அதேபோன்று, இந்த உடல் என்னும் ஆலயத்தில், நம்மை ஆட்டிப்படைக்கக் கூடிய “கள்ளப் புலன்கள் ஐந்து” (மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி) ஆகியவற்றை அடக்கி நல்வழியில் பயன்படுத்தினால், அவை அந்த ஈசனின் சந்நிதியில் பிரகாசிக்கும் “காளா மணி விளக்குகளாக” (ஒளிரும் ஜோதிகளாக) மாறி இந்த உலகிற்கு ஞான வெளிச்சத்தைத் தரும். ஐம்புலன்களை அடக்கி ஆளும்போது புலன்களின் சிதறல் நின்று, ஆன்மிக ஒளியாக அது மாறுகிறது.
வாழ்வியல் சிந்தனை
இந்தப் பாடல் மனித குலத்திற்குச் சொல்லும் பாடம் மிகப்பெரியது. தன் உடலைத் தேவையற்ற தீய பழக்கங்களாலும், கவலைகளாலும் வருத்திக் கொள்பவர்கள் உண்மையில் கடவுளின் ஆலயத்தைச் சிதைப்பவர்கள் ஆவர். உடலைப் பேணிப் பாதுகாப்பதும், உள்ளத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பதும், ஐம்புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தி நல்வழிப்படுத்துவதுமே உண்மையான இறை வழிபாடாகும்.
வெகு தொலைவில் உள்ள கோயில்களில் தேடும் கடவுள், நமக்குள்ளேயே உயிருக்குள் உறைகிறான் என்ற பேரானந்த உண்மையைச் சொல்லும் திருமூலரின் இந்த வரிகள், எக்காலத்திற்கும் பொருந்தக் கூடிய ஒரு மாபெரும் வாழ்க்கை தத்துவமாகும்.
நம் உடலையே நடமாடும் கோயிலாகக் கருதி, நம் ஆன்மாவையே இறைவனாக நினைத்து, நற்செயல்களiச் செய்து வாழ்ந்தால், இந்த உலகமே நமக்கு ஒரு பெரும் சாந்தியும் நிம்மதியும் தரும் ஆன்மிகத் தலமாக மாறிவிடும்.