கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் எதிர்காலம் கவலைக்குரியது

கூட்டாட்சித் தத்துவம் (Federalism) என்பது மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே அதிகாரப் பகிர்வை உறுதி செய்யும் ஜனநாயகக் கொள்கையாகும். இருப்பினும், சமகால அரசியல் மற்றும் நிர்வாகச் சூழலில் இதன் எதிர்காலம் கவலைக்குரியதாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

​தமிழ்நாடு ஆளுநர் அலுவலகம் தொடர்பான அரசியலமைப்புச் சிக்கல்கள் இன்னும் ஓய்ந்தபாடில்லை. கொள்கை முடிவுகளில் தலையீடு மற்றும் மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிக்க மறுப்பு போன்ற சர்ச்சைகளைத் தொடர்ந்து, தற்போது ஆட்சியமைக்க உரிமை கோரும் மிகப்பெரிய கட்சியான த.வெ.க (TVK)-வின் கோரிக்கையை பரிசீலிப்பதில் ஆளுநரின் பங்கு ஆய்வுக்குள்ளாகியுள்ளது. ஒரு கட்சி ஆட்சியமைக்க அழைக்கப்படுவதற்கு முன்பே பெரும்பான்மையை நிரூபிக்குமாறு கேட்கப்பட முடியுமா? ‘பொம்மை’ (Bommai) வழக்கில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட சட்டப்பேரவை வாக்கெடுப்பு (Floor test), ராஜ் பவனில் நடக்கும் ஒரு சாதாரண ‘ஹால் டெஸ்ட்’ ஆக மாற்றப்படலாமா?

​2006-ஆம் ஆண்டு ‘ராமேஸ்வர் பிரசாத்’ வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் கூறுகையில், ஒரு அரசியல் கட்சி முறைப்படி ஆட்சியமைக்க உரிமை கோருவதைத் தடுக்கும் நோக்கில் ஆளுநர் எடுக்கும் எந்தவொரு நடவடிக்கையும் எக்காலத்திலும் நேர்மையானதாகக் கருதப்பட முடியாது என்று குறிப்பிட்டது. தேர்தலுக்குப் பிறகு, மக்கள் தேர்ந்தெடுத்த அரசாங்கத்தை நிறுவுவதற்கு உண்மையான முயற்சிகள் எடுக்கப்பட வேண்டும். இன்றைய சூழல், நம் நாட்டின் கூட்டாட்சி அமைப்பில் ஆளுநர் பயன்படுத்த வேண்டிய விவேகத்தின் மீதான கவனத்தை மீண்டும் ஈர்த்துள்ளது.

​அசாம், தமிழ்நாடு, கேரளா, புதுச்சேரி மற்றும் மேற்கு வங்காளத்தில் நிலவும் தேர்தல் பரபரப்பு, ஏப்ரல் 4-ம் தேதி உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி பி.வி. நாகரத்னா ஆற்றிய உரையை மறைத்திருக்கலாம். ‘Constitutionalism Beyond Rights: Why Structure Matters’ என்ற தலைப்பில் உரையாற்றிய அவர், மாநிலங்கள் மத்திய அரசுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவை அல்ல, மாறாக அரசியலமைப்புத் திட்டத்திற்குள் அவை ஒருங்கிணைந்த அலகுகள் என்று கூறினார். வளர்ச்சித் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதில் மத்திய அரசு பாரபட்சமான அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அணுகுமுறையைக் கையாளக் கூடாது என்றும், மாநிலங்களுக்கிடையே ‘விருப்பம்போல் தேர்ந்தெடுக்கும்’ (pick and choose) அணுகுமுறை இருக்க முடியாது என்றும் அவர் எச்சரித்தார்.

சுவாரஸ்யமாக, நீதிபதி ‘மத்திய அரசு’ (Centre) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினாலும், இந்திய அரசியலமைப்பு எப்போதும் அதை ‘ஒன்றிய அரசு’ (Union government) என்றே குறிப்பிடுகிறது. ‘மத்திய’ (Centre) என்ற சொல் அங்கு இல்லை. ​அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பின் கீழ், ஒன்றிய அரசு ஒட்டுமொத்த குடியரசையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இது தேசியத் தலைநகரில் ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சியால் ஆளப்படும் மாநிலங்களை மட்டும் உள்ளடக்கியது அல்ல. ஒற்றுமை, சீரான தன்மை, தேசியம் மற்றும் பிராந்தியவாதம் ஆகியவற்றைத் திட்டமிட்டு மறுவரையறை செய்ய மத்திய அரசு மேற்கொள்ளும் தொடர்ச்சியான முயற்சிகளின் பின்னணியில், இதைப் புரிந்து கொள்வது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

​இந்திரா காந்தியின் ஆட்சிக் காலத்தில் 1971 முதல் 1977 வரை மத்தியமயமாக்கலின் உச்சம் முதன்முதலில் உணரப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து இந்தியா முழுவதும் ஒரு தேசியக் கட்சியின் ஆதிக்கம் மற்றும் அதிகாரத்தை மையப்படுத்துவதை அடிப்படையாகக் கொண்ட கொள்கை முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டன. பின்னர் உருவான கூட்டணி ஆட்சி முறை இந்த நிலையை மாற்றி, கூட்டாட்சி கட்டமைப்பின் திறமையான செயல்பாட்டை மீட்டெடுத்தது. இதன் விளைவாக ஏற்பட்ட அதிகாரப் பரவலாக்கம், அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு உட்பட்டு மாநிலங்களின் சுயாட்சியை மேம்படுத்த வழிவகுத்தது.

ஆந்திரப் பிரதேச முன்னாள் முதல்வர் மறைந்த என்.டி. ராமராவ், அப்போதைய காங்கிரஸ் அரசின் பெரும்பான்மைவாதப் போக்கை எதிர்த்து, ‘ஒன்றியத்தை’ ஒரு ‘கருத்தியல் கட்டுக்கதை’ (conceptual myth) என்று அழைத்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

​சோகமாக இன்று, மாநில அரசுகளுக்கும் அவற்றின் ஆளுநர்களுக்கும் இடையிலான மோதல், திணிக்கப்பட்ட பொதுக் கொள்கை நடவடிக்கைகள், நிதிச் சிதறல்கள் மற்றும் ஒன்றிய அரசின் கீழ் உள்ள நிறுவன அமைப்புகளின் அத்துமீறல்கள் ஆகியவை, மாநிலங்கள் அரசியலமைப்பு மாண்பு ஏதுமின்றி ஒன்றியத்தின் வெறும் கிளைகளாக நடத்தப்படுகின்றனவோ என்று யாரையும் வியக்க வைக்கிறது. நிர்வாக வசதி என்ற பெயரில், வரலாற்றுச் செயல்முறைகளிலிருந்து வளர்ந்த கொள்கைகளைச் சிதைப்பது அறிவுப்பூர்வமான நடைமுறையா?

​ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்குவதற்கான அரசியல் விருப்பமின்மை, ஒத்துழைப்பின்மை மற்றும் போதுமான அரசியல் மற்றும் அரசியலமைப்புப் பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமை ஆகியவை ஒன்றியத்திற்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையிலான ஆரோக்கியமான உரையாடலை ஓரங்கட்டி, ஜனநாயக வெளியைச் சுருக்கியுள்ளன. இவை அனைத்தும் மாநில அரசுகளின் பங்கைக் குறைத்து, நமது அரசியலமைப்புச் சட்டம் கருதிய கூட்டாட்சித் தத்துவத்தைச் சிதைக்கக்கூடும் என்ற அச்சம் மீண்டும் எழுந்துள்ளது.

​நீதிபதி ராஜமன்னார் குழு (1969) மற்றும் மிக சமீபத்தில் நீதிபதி குரியன் ஜோசப் குழு (2025) ஆகியவற்றை அமைத்ததன் மூலம், காலத்திற்கேற்ப கூட்டாட்சி கட்டமைப்பை மறுசீரமைக்கக் கோருவதில் தமிழ்நாடு அரசு உறுதியாக உள்ளது. அரசியல் விமர்சனங்களுக்கு மத்தியிலும், இந்த முயற்சியின் பின்னணியில் உள்ள எண்ணம், சமச்சீரற்ற கூட்டாட்சி அமைப்பிற்குள் ஒரு நிலையான பயம் மற்றும் போராட்டமாகும்.

இது நிலையான சமத்துவம், அனைவருக்கும் பொதுவான அணுகல், போட்டித்தன்மை, சமூக நீதி மற்றும் சமபங்கு போன்ற நற்பண்புகளை வழங்கக்கூடிய ஒரு மாதிரியை உருவாக்குவதற்கான முயற்சியாகும். சுயாட்சி மற்றும் பிராந்தியவாதத்தை விசுவாசமின்மை என்று முத்திரை குத்த முடியாது, ஏனெனில் ஒரு செயல்பாட்டு ஜனநாயகத்தின் பலம், கருத்துக்களையே ஒதுக்காமல் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கையாள்வதில் உள்ளது. அவை அதிகபட்சமாக ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியில் முற்போக்கான பங்கினை வகிக்க வேண்டிய ‘உள்-தேசியம்’ (sub-nationalism) ஆக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

​தமிழ்நாட்டின் பெருமையாகச் சொல்வதென்றால், கூட்டாட்சி உடன்படிக்கையை மீறாமல் ஒரு சிறந்த மாநிலமாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறது. நிதி ஆயோக்கின் 2023-24 ஆம் ஆண்டிற்கான நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகள் (SDG) குறியீட்டில் தமிழ்நாடு இரண்டாமிடம் பெற்றுள்ளது. நாட்டின் தொழிற்சாலை ஊழியர்களில் 15% பேரைத் தன்னகத்தே கொண்டு, உற்பத்தித் துறை வேலைவாய்ப்பில் இது நாட்டை வழிநடத்துகிறது. அதன் தனிநபர் வருமானம் தேசிய சராசரியை விட 1.77 மடங்கு அதிகமாக உள்ளது.

உயர் கல்வியில் 47% மொத்த சேர்க்கை விகிதத்துடன் முன்னணியில் உள்ளது. சிசு மரண விகிதம் மிகக் குறைவாகவும், மனித வள மேம்பாட்டுக் குறியீடு தேசிய சராசரியை விட அதிகமாகவும் உள்ளது. இதைக் கொண்டு பார்க்கும்போது, தமிழ்நாட்டை வெறும் கோஷங்கள் எழுப்பும் மாநிலமாக மட்டும் ஒதுக்கிவிட முடியாது. சிறப்பாகச் செயல்படும் மாநில அரசுகள் ‘கூட்டுறவு கூட்டாட்சியில்’ (cooperative federalism) இருந்து ‘போட்டி கூட்டாட்சிக்கு’ (competitive federalism) மாறியுள்ளன என்பதையும், அவை வளங்கள், முதலீடுகள் மற்றும் நிதிகளின் நியாயமான பங்கீட்டைத் தேடுகின்றன என்பதையும் ஒன்றிய அரசு புறக்கணிக்க முடியாது.

​பி.ஆர். அம்பேத்கர், கூட்டாட்சி அமைப்பில் ஒன்றியமும் மாநிலங்களும் சமமானவை என்று உறுதியாக நம்பினார். ‘எஸ்.ஆர். பொம்மை’ வழக்கில், இந்தியக் கூட்டாட்சி என்பது ‘கூட்டுறவு’ மற்றும் ‘ஒத்துழைக்காத’ கூட்டாட்சிக்கு இடையிலான ஒரு உரையாடல் என்று உச்ச நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. இதில் கூட்டாட்சி அலகுகள் ஒத்துழைப்பு முதல் எதிர்ப்பு வரை பல்வேறு வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்த சுதந்திரம் பெற்றுள்ளன.

​இந்தியா போன்ற பல்லினங்கள் வாழும் நாட்டில் பிராந்திய அடையாளம் மற்றும் சுயாட்சி என்பது ஒற்றுமைக்கு எதிரானதல்ல. சிறப்பாகச் செயல்படும் மாநிலங்களின் பலத்தைப் பயன்படுத்தினால் மட்டுமே, தேசிய ஒற்றுமையை வலுப்படுத்த முடியும் மற்றும் துடிப்பான ஜனநாயகத்தைக் கொண்டுவர முடியும் என்பதைப் பங்குதாரர்கள் உணர வேண்டும். நாட்டின் கட்டமைப்புக் குறைபாடுகளைச் சரிசெய்யாமல், தேசப் பற்றை உருவாக்க குடியரசின் கடந்த கால அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வுகளை அரசியல் மற்றும் தார்மீகத் திசைகாட்டியாகப் பயன்படுத்துவதை நிறுத்த வேண்டும். மறைந்த நீதிபதி வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யர் கூறியது போல, “ஒன்றியம் வலுவாக இருந்தால் மட்டுமே இந்தியா வலுவாக இருக்க முடியும்; அந்த ஒன்றிய அலகுகள் (மாநிலங்கள்) சமமாக வலுவாக இருந்து, நாட்டின் ஆட்சிமுறை தொடர்பான அடிப்படை விஷயங்களில் பொதுவான அலைவரிசையில் செயல்பட்டால் மட்டுமே ஒன்றியமும் வலுவாக இருக்க முடியும்”.

நன்றி
டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா.

திமுக ஆதரவு எனும் தற்கொலை வியூகம்: அதிமுக காக்கப்போவது அதிகாரத்தையா? அடையாளத்தையா?