திரைப்படங்களால் தூண்டப்பட்டு, சமூக ஊடகங்களால் ஊதிப்பெரிதாக்கப்படும் தனிநபர் வழிபாடு, தமிழ்நாட்டின் அரசியல் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த ஜனநாயகப் பண்புகளை பலவீனப்படுத்தும்.
இந்தியத் திரை உலகில் கதாநாயகன் வழிபாடு என்பது ஒன்றும் புதிய விஷயமல்ல. பாலிவுட் முதல் கோலிவுட் மற்றும் டோலிவுட் வரை, இந்தியத் திரையுலகம் நீண்டகாலமாகத் தங்களை வழிபடும் ரசிகர்களைக் கொண்ட நட்சத்திரங்களை உருவாக்கி வந்துள்ளது. ரசிகர் மன்றங்கள், பிரம்மாண்டமான கட்-அவுட்கள், பாலாபிஷேகம் மற்றும் தியேட்டர் கொண்டாட்டங்கள் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் இந்த கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வருகின்றன.
இருப்பினும், இதில் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள புதிய மாற்றம் என்னவென்றால், இந்தக் கலாச்சாரம் தேர்தல் அரசியலில் மிகத் தீவிரமாக ஊடுருவத் தொடங்கியிருப்பதுதான். ஒரு திரை நட்சத்திரத்தின் மீதான விசுவாசம், நேரடியாக அரசியல் ஆதரவாக மாறுவது போல் தோன்றுகிறது. நடிகர் விஜய் மற்றும் அவரது தமிழக வெற்றி கழகம் (TVK) மீதான தற்போதைய உற்சாகம், இந்தப் போக்கு ஒரு புதிய மற்றும் கவலைக்குரிய கட்டத்திற்குள் நுழைவதைக் காட்டுகிறது.
சமூக நீதி, பகுத்தறிவு, மொழியுணர்வு, கூட்டாட்சி மற்றும் மதச்சார்பின்மை குறித்த விவாதங்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தனித்துவமான அரசியல் பாரம்பரியத்திற்கு சொந்தமான தமிழ்நாடு 50 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பெருமைப்பட்டு வந்தது. திராவிட இயக்கத்தின் செல்வாக்கு, அரசியல் என்பது வெறும் தனிநபர்களைச் சார்ந்தது அல்லாமல், கொள்கை ரீதியான இயக்கமாக இருந்தது. தலைவர்கள் அவர்களின் புகழுக்காக மட்டுமல்லாமல், சமூக சீர்திருத்தம் மற்றும் நிர்வாகம் குறித்த அவர்களின் நிலைப்பாடுகளுக்காகவும் மதிப்பிடப்பட்டனர்.
இந்த நற்பெயர், இந்தியாவிலேயே அரசியல் ரீதியாக மிகவும் விழிப்புணர்வு கொண்ட வாக்காளர்கள் உள்ள மாநிலம் தமிழ்நாடு என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கியது. இருப்பினும், சமீபத்திய நிகழ்வுகள் அந்த மரபு மெல்ல மெல்ல அழிந்து வருகிறதா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது.
அரசியலில் சினிமாவின் பங்கினை நிச்சயமாக மறுப்பதற்கில்லை. மாநில அரசியலை வடிவமைப்பதில் சினிமா எப்போதும் ஒரு பங்கைக் கொண்டுள்ளது. அறிஞா் அண்ணா, கலைஞா் மு. கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆா் (MGR) மற்றும் அதன் பின்னர் ஜெயலலிதா போன்ற தலைவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணம், தமிழ்நாட்டில் சினிமாவும் அரசியலும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று பிணைந்துள்ளன என்பதை நிரூபிக்கின்றன. எம்.ஜி.ஆர் அஇஅதிமுக (ADMK) தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்று முதலமைச்சரானபோது, சினிமாவிற்கும் அரசியலுக்கும் இடையிலான இடைவேளை வியத்தகு முறையில் சுருங்கியது.
எம்.ஜி.ஆாின் திரையுலகப் புகழ், அவருக்கு அரசியல் அங்கீகாரம் பெற உதவியது. இருப்பினும், ஒரு முக்கியமான வேறுபாடும் இருந்தது. அதிமுக தலைவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் தங்களின் சினிமா அடையாளங்களைக் கடந்து கொள்கை அரசியலில் நின்றனர். அவர்கள் கட்சி அமைப்புகளைக் கட்டியெழுப்பினர், கருத்தியல் பார்வைகளை முன்வைத்தனர் மற்றும் வெறும் நட்சத்திர அந்தஸ்தைத் தாண்டி நிர்வாகத்தில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டு நிருபித்து காட்டினா்.
தற்போதைய விஜய்யின் அரசியல் வருகை சற்றே வித்தியாசமாகத் தோன்றுகிறது. அவரது ரசிகர்களிடையே பெரும் உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது, ஆனால் சினிமாவிலிருந்து தீவிர அரசியலுக்கான மாற்றம் இன்னும் முழுமையடையவில்லை. பொதுமக்களுடனான அவரது தொடர்புகள் குறைவாகவே உள்ளன. மேலும் அவரது கட்சியைச் சுற்றியுள்ள பெரும்பாலான செயல்பாடுகள் ஒரு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அரசியல் வடிவமைப்பைக் காட்டிலும் ரசிகர் மன்றங்களின் செயல்பாடுகளைப் போலவே இருக்கின்றன.
விஜய்க்கான ஆதரவு பெரும்பாலும் நட்சத்திர பிம்பத்தின் மீதான உணர்ச்சிபூர்வமான ஈர்ப்பிலேயே வேரூன்றியுள்ளது. இதன் விளைவு, அரசியல் உரையாடல்கள் ரசிகர் மனப்பான்மையோடு விவாதிக்கப்படுகிறது. ஒரு தலைவரின் கொள்கைகள், அவருடைய திறன் அல்லது நிர்வாகத் திறமை மதிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, ஆதரவு என்பது அந்த நட்சத்திர பிம்பத்தின் மீதான உணர்ச்சிபூர்வமான பிணைப்பிலேயே வேரூன்றியிருப்பதாகத் தெரிகிறது.
சமூகவியலாளர் மேக்ஸ் வெபர் இத்தகைய நிகழ்வுகளை ‘வசீகர அதிகாரம்’ (Charismatic Authority) என்ற கருத்தாக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார். இந்த கட்டமைப்பில் உள்ள ஆதரவாளர்கள் அவா்களுடைய தலைவருக்கு அசாதாரண குணங்கள் மற்றும் திறமைகள் இருப்பதாகக் கருதுகின்றனர். பகுத்தறிவிற்கு அப்பாற்பட்ட தனிப்பட்ட பக்தியை வளர்த்துக் கொள்கின்றனர். தலைவர் பிம்பம் வாழ்க்கையை விடப் பெரிதாகிறது, மேலும் விமர்சனங்கள் நியாயமான, ஜனநாயக ஆய்வாகப் பார்க்கப்படாமல் தனிப்பட்ட தாக்குதலாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.
இத்தகைய வசீகர அங்கீகாரம் தலைவரை அணுகுவதில் உள்ள தடைகள் அவரைச் சுற்றியுள்ள ஒளிவட்டத்தை மேலும் ஆழமாக்குகின்றன. இந்த இயக்கவியல் ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள ரசிகர் பட்டாளத்தை உற்சாகப்படுத்தினாலும், ஆரோக்கியமான, ஜனநாயகம் விரும்பும் விமர்சன ஈடுபாட்டை இது அரிதாகவே வளர்க்கிறது.
கதாநாயகன் வழிபாட்டின் ஒரு ஆபத்தான விளைவு என்னவென்றால், அது அரசியல் பிம்பங்கள் மீதான சிறிய விமர்சனத்தைக் கூட முடக்குகிறது. குருட்டுத்தனமான போற்றுதல், ஒரு தலைவரை கேள்வி கேட்பது சமூக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு சூழலை உருவாக்குகிறது. இந்தியாவின் பல்வேறு திரையுலகங்களில் இத்தகைய எதிர்வினைகள் பொதுவானவை, ஆனால் அரசியலில் இதன் தாக்கங்கள் மிகவும் தீவிரமானவை. ஏனெனில், நமது ஜனநாயக அமைப்புகளில் தலைவர்கள் மீதான விமர்சனமும், மதிப்பீடும், பொதுமக்களின் பண்பை சார்ந்தே இருக்கின்றன. அரசியல்வாதிகளைத் தவறே செய்யாத கதாநாயகர்களாகக் ஆதரவாளா்கள் கருதும்போது அங்கே பொறுப்புகள், கடமைகள் தட்டிக் கழிக்கப்படுகிறது.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, சமூக ஊடகங்கள் இந்தப் போக்கை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன. டிஜிட்டல் தளங்கள் தங்கள் தலைவா்களை ஆக்ரோஷமாகப் பாதுகாக்க அனுமதிக்கின்றன, இது பெரும்பாலும் பொது விவாதங்களில் அவதூறுகள் மற்றும் உணர்ச்சி வசப்பட்ட விசுவாசப் போர்க்களமாக மாற்றுகிறது. ஒரு நட்சத்திரத் தலைவரின் விமர்சகர்கள் பெரும்பாலும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட இணையவழித் தாக்குதல்களை எதிர்கொள்கின்றனர். இத்தகைய சூழலில், கொள்கைகள் அல்லது நிர்வாகம் பற்றிய நுணுக்கமான விவாதங்கள் எதிர்வினைகளால் எளிதில் மூழ்கடிக்கப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, மாற்றுக் கருத்து என்பது துரோகமாகக் கருதப்படும் ஒரு அரசியல் கலாச்சாரம் உருவாகிறது. விஜய்யின் ஆதரவாளர்களில் ஒரு பிரிவினரின் நடத்தை இந்த நிலையைத் தெளிவாக விளக்குகிறது.
தங்கள் கல்விப் பொறுப்புகளை விட அவரது கூட்டங்களில் கலந்து கொள்வது முக்கியம் என்றும், அல்லது நடிகரின் மீதான தங்களின் அபிமானம் குடும்பக் கடமைகளை விட மேலானது என்றும் ரசிகர்கள் சமூக ஊடகங்களில் வெளியிடும் கருத்துக்களைக் கவனித்தாலே தெரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது. இவற்றில் சில ஆன்லைன் உலகிற்கே உரிய மிகைப்படுத்தப்பட்ட வெளிப்பாடுகளாக இருந்தாலும், அவை ஒரு ஆழமான மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அரசியல் ஆதரவு என்பது ஒரு பக்திப்பூர்வமான ஈர்ப்பாக மாறத் தொடங்குகிறது, அங்கு பொதுமக்களுக்கும் தொண்டனுக்கும் இடையிலான தொடா்பு மங்குகிறது.
உதாரணமாக, விஜய்க்கும் அவரது மனைவி சங்கீதாவிற்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகள் குறித்த செய்திகளுக்கு வந்த எதிர்வினைகள் மற்றொரு வெளிச்சத்தைத் தருகின்றன. இதை ஒரு தனிப்பட்ட விஷயமாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, அவரது ரசிகர் மன்றத்தின் சில பிரிவினர் சங்கீதாவுக்கு எதிராக ஆக்ரோஷமான ஆன்லைன் தாக்குதல்களைத் தொடுத்தனர். சில ஆதரவாளர்கள், தேவைப்பட்டால் எண்ணற்ற பெண்கள் அவருக்குப் பதிலாக வரத் தயாராக இருப்பதாகத் தாராளமாகப் பிரகடனம் செய்தனர்.
இத்தகைய எதிர்வினைகள், வசீகர கொண்டாட்டங்கள் எவ்வாறு ஒரு பொது ஆளுமையை ஒரு புனிதமான நபராக மாற்றுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது; அங்கே விமர்சகர்கள் – ஏன் குடும்ப உறுப்பினர்கள் கூட – எதிரிகளாக நடத்தப்படுகிறார்கள். நடிகர் திரிஷாவுடன் ஒரு திருமண விழாவில் விஜய் தோன்றியபோது எழுந்த விமர்சனங்களுக்கும் இதேபோன்ற எதிர்வினை வெளிப்பட்டது. விமர்சகர்கள் அதன் பின்புலத்தைக் கேள்வி எழுப்பிய நிலையில், ஆதரவாளர்கள் அந்தத் தோற்றத்தை எவ்விதக் கேள்வியுமின்றி கொண்டாடினர். இது நிபந்தனையற்ற விசுவாசத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது.
இதில் உள்ள முக்கியக் கவலை வெறும் நட்சத்திர உற்சாகம் மட்டுமல்ல, அதன் அரசியல் விளைவுகளும்தான். அரசியல் இயக்கங்கள் ரசிகர் மன்றங்களைப் போல மாறத் தொடங்கும்போது, கருத்தியல் தெளிவு மற்றும் கொள்கை விவாதங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. வாக்காளர்கள் திட்டங்களுக்குப் பதிலாக தனிநபர்களை ஆதரிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். காலப்போக்கில், இது ஜனநாயகக் கலாச்சாரத்தைப் பலவீனப்படுத்துகிறது, ஏனெனில் தலைவர்கள் அவர்களின் நிர்வாகத்தால் அல்லாமல், பக்தியைத் தூண்டும் திறனை வைத்தே மதிப்பிடப்படுகிறார்கள்.
இந்த நிகழ்வில் ஒரு தலைமுறை சார்ந்த பரிமாணமும் உள்ளது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக, கல்வி வளாகங்களில் அரசியல் ஈடுபாடு குறைந்து வருகிறது. மாணவர் சங்கங்களின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன, மேலும் ஒழுக்கத்தை மையப்படுத்தி விவாதங்கள் ஊக்குவிக்கப்படுவதில்லை. இத்தகைய நடவடிக்கைகளால் மாணவா்களுக்கிடையே மோதல்களைத் தடுத்தாலும், இளைஞர்கள் அரசியல் கருத்துக்களுடன் ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்புகள் பறி போகின்றன.
கருத்தியல் விவாதங்கள் இல்லாத நிலையில், சினிமாவும், சமூக ஊடகங்களில் வரும் கதைகளுமே இளைஞர்களுக்கான விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் முதன்மைத் தளங்களாக மாறுகின்றன. இது போன்ற விருப்பம் அரசியல் அறிவுத்திறன் இல்லாமல் நேரடியாகத் தேர்தல் அரசியலுக்குள் நுழையும்போது, ஜனநாயகப் பங்கேற்பு என்பது அறிவிற்கு புறம்பானதாக மாறிவிடுகிறது.
பகுத்தறிவு வாதம் மற்றும் கருத்தியல் மோதல்களை மதிக்கும் அரசியல் கலாச்சாரத்தால் தமிழ்நாடு ஒரு காலத்தில் தன்னை மற்ற மாநிலங்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டியது. தற்போது தனிநபர் சார்ந்த அரசியலின் ஆதிக்கம் அந்த மரபிலிருந்து பின்நோக்கி தள்ளுவதைக் காட்டுகிறது. கதாநாயக வழிபாடு, குறிப்பாக சினிமாவால் தூண்டப்பட்டு சமூக ஊடகங்களால் அங்கீகாிக்கும்போது, மாநிலத்தின் அரசியல் அடையாளமாக இருந்த ஜனநாயகப் பண்புகளை அது சிதைக்கக்கூடும்.
இறுதியில், ஒரு திரை நட்சத்திரம் அரசியலுக்கு வர வேண்டுமா என்பது கேள்வியல்ல. ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் அந்த உரிமையை ஜனநாயகம் வழங்குகிறது. உண்மையான கேள்வி என்னவென்றால், வாக்காளர்கள் அத்தகைய தலைவர்களை விமர்சனத்திற்கு உட்பட்ட சாதாரண அரசியல்வாதிகளாக மதிப்பிட படுவார்களா அல்லது தொடர்ந்து வாழ்க்கையை விடப் பெரிய நாயகர்களாகவே மதிப்பிடப்படுவாா்களா என்பதுதான் அந்த கேள்வி. தனிநபர்களை விடக் கருத்துகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் திறனில்தான் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் முதிர்ச்சி வரலாற்று ரீதியாக அடங்கியுள்ளது. அந்த வேறுபாட்டைப் பாதுகாப்பது, வரவிருக்கும் தேர்தலுக்கு மட்டுமல்ல, மாநிலத்தின் ஜனநாயக எதிர்காலத்திற்கும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.
விஜய் சிக்கியது எப்படி? சங்கீதாவின் துப்பறியும் ஏஜென்சி! ஜெகதீஷ்வரன் நேர்காணல்!