உலகப் புகழ்பெற்ற வரலாற்று நூலான “The Eagle and the Lion” என்கிற புத்தகத்தை ஜேம்ஸ் எல்.பெல் என்பவர் 1988 இல் எழுதினார். அந்த நூலின் முழுமையான சுருக்கத்தை பார்ப்போம்.
1940-களுக்கு முந்தைய காலத்தில், அமெரிக்காவிற்கும் ஈரானுக்கும் இடையே எந்தப் பகையும் இல்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் ஈரானிய மக்கள் அமெரிக்காவை ஒரு நல்ல நட்பு நாடாகவே பார்த்தார்கள். அதற்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் இருந்தன:
பிரிட்டன் மற்றும் ரஷ்யா ஆகிய வல்லரசு நாடுகள் ஈரானின் எண்ணெய் வளத்தையும் நிலத்தையும் கைப்பற்றத் துடித்தபோது, அமெரிக்கா அப்படிப்பட்ட ஆதிக்க எண்ணம் இல்லாத, நடுநிலையான நாடாகத் தோன்றியது. ஈரானின் கல்வி மற்றும் மருத்துவ வளர்ச்சிக்கு அமெரிக்க மிஷனரிகளும், ஹோவர்ட் பாஸ்கர்வில் (Howard Baskerville) போன்ற அமெரிக்கர்களும் உதவியாக இருந்தனர். இதனால் ஈரானியர்களுக்கு அமெரிக்கா மீது தனி மரியாதை இருந்தது.
இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஈரானின் மூலோபாய இருப்பிடம் (Strategic Location) மற்றும் எண்ணெய் வளம் காரணமாகப் பிரிட்டனும் ரஷ்யாவும் ஈரானை ஆக்கிரமித்தன. அப்போது ஈரானின் பழைய மன்னர் பதவியிறக்கப்பட்டு, அவருடைய இளம் மகன் முகமது ரெசா ஷா பஹ்லவி (Mohammad Reza Shah Pahlavi) ஈரானின் புதிய மன்னராக (ஷா) ஆக்கப்பட்டார். இந்த இளம் மன்னர் ஆரம்பத்திலிருந்தே தன் அரியணையைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள அமெரிக்காவின் ஆதரவை பெரிதும் நம்பியிருந்தார். 1951தான் கதையின் முக்கியமான திருப்பம் ஏற்படுகிறது. ஈரானின் எண்ணெய் கிணறுகள் அனைத்தும் பிரிட்டன் நிறுவனத்தின் (Anglo-Iranian Oil Company) கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. இதனால் ஈரானுக்குக் குறைந்த லாபமே கிடைத்தது.
இதனை எதிர்த்து, ஈரானில் மக்களால் நேசிக்கப்பட்ட தலைவரான முகமது மொசாடெக் (Mohammad Mossadegh) என்பவர் குரல் கொடுத்தார். அவர் 1951-ல் ஈரானின் பிரதமராகப் பதவியேற்றதும், ஈரானின் எண்ணெய் வளத்தை ‘தேசியமயமாக்கினார்’. அதாவது, எண்ணெய் கிணறுகள் அனைத்தும் ஈரானிய அரசுக்கே சொந்தம் என்று அறிவித்தார். இதனால் கோபமடைந்த பிரிட்டன், ஈரானிய எண்ணெயைப் பிற நாடுகள் வாங்க முடியாதபடி பொருளாதாரத் தடை விதித்தது. மேலும், அப்போதைய அமெரிக்க அதிபர் ஐசனோவரிடம் (Eisenhower), “மொசாடெக் கம்யூனிச நாடான ரஷ்யாவுடன் (Soviet Union) கைகோர்க்கப் பார்க்கிறார்” என்று பிரிட்டன் உளவுத்துறை பொய் வதந்தியைப் பரப்பியது. அப்பொழுது பனிப்போர் (Cold War) உச்சத்தில் இருந்த காலம் என்பதால், அமெரிக்காவும் இதை நம்பி பயந்தது.
இந்த இடத்தில் தான் இரு நாடுகளின் உறவிலும் விழுந்த மிகப்பெரிய அடியாக மாறியது. 1953 ஆகஸ்டில், அமெரிக்காவின் உளவு அமைப்பான சி.ஐ.ஏ (CIA) மற்றும் பிரிட்டனின் MI6 ஆகியவை இணைந்து ஈரானில் ஒரு ரகசியச் சதியை நடத்தின. அவர்கள் ஈரானியப் பத்திரிகைகளுக்குப் பணம் கொடுத்து பிரதமர் மொசாடெக்கிற்கு எதிராகப் பொய்ப் பிரசாரம் செய்தனர். தெருக்களில் கலவரங்களைத் தூண்டினர். இறுதியில், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமர் மொசாடெக் வலுக்கட்டாயமாகப் பதவியிறக்கப்பட்டு, வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டார். நாட்டை விட்டு ஓடியிருந்த ஷா மன்னர் மீண்டும் அமெரிக்காவால் அரியணையில் அமர்த்தப்பட்டார். இந்தச் சதிதான் ‘ஈரான்’ என்ற சிங்கத்தின் மனதில் ‘அமெரிக்கக் கழுகு’ மீதான வெறுப்பை முதன்முதலில் விதைத்தது.
1953-ல் அமெரிக்காவின் உதவியுடன் மீண்டும் அரியணை ஏறிய மன்னர் முகமது ரெசா ஷா, இனி தன்னுடைய ஆட்சிக்கு எந்த எதிர்ப்பும் வரக்கூடாது என்பதில் தீவிரமாக இருந்தார். அதற்கு அவர் கையில் எடுத்த ஆயுதம் தான் ‘சவக்’ (SAVAK) என்ற ரகசிய உளவு அமைப்பு. இந்த சவக் அமைப்பிற்கு அமெரிக்காவின் சி.ஐ.ஏ (CIA) மற்றும் இஸ்ரேலின் மொசாட் (Mossad) அமைப்புகள் தான் பயிற்சி அளித்தன. ஷா மன்னரை எதிர்த்துப் பேசியவர்கள், கம்யூனிஸ்ட்டுகள், மதத் தலைவர்கள் என அனைவரும் இந்த சவக் அமைப்பால் ரகசியமாகக் கடத்தப்பட்டுக் கொடூரமான சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். ஈரானில் ஜனநாயகம் முழுமையாகக் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட்டது.
அமெரிக்க அதிபர் ஜான் எஃப். கென்னடியின் அழுத்தத்தால், ஷா மன்னர் ஈரானில் ‘வெள்ளைப் புரட்சி’ என்ற பெயரில் சில சமூக, பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்தார். இதில் நிலச் சீர்திருத்தம், பெண்களுக்கு வாக்குரிமை, மேற்கத்திய பாணி கல்வி ஆகியவை அடங்கும். வெளியில் இருந்து பார்க்க இது ஒரு நவீன வளர்ச்சி போலத் தெரிந்தாலும், நடைமுறையில் இது ஈரானின் கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்தைச் சீர்குலைத்தது. லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் வேலை இழந்து நகரங்களுக்குக் குடிபெயர்ந்து ஏழைகளாக மாறினர். அதே சமயம், ஈரானின் பாரம்பரிய இஸ்லாமியக் கலாச்சாரத்திற்குப் புறம்பாக, மதுக்கடைகள், சூதாட்ட விடுதிகள் திறந்து மேற்கித்திய கலாச்சாரங்கள் திணிக்கப்படுவதாக மக்கள் கருதினர்.
இந்தக் காலகட்டத்தில்தான், ஈரானின் ஆன்மீகத் தலைவரான அயதுல்லா ருஹொல்லா கொமேனி (Ayatollah Ruhollah Khomeini) (தற்போது அமெரிக்கா ராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டவர்)ஷா மன்னருக்கும் அமெரிக்காவிற்கும் எதிராகத் தனது முதல் குரலை எழுப்பினார். அமெரிக்க ராணுவத்தினருக்கு ஈரானியச் சட்டங்களில் இருந்து விலக்கு அளிக்கும் ஒரு சட்டத்தை ஷா கொண்டு வந்தபோது, கொமேனி அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். “அமெரிக்கர்கள் நம் நாட்டை அடிமைப்படுத்திவிட்டார்கள், ஷா அதற்குத் துணை போகிறார்” என்று முழங்கினார். இதனால், 1964-ல் கொமேனி ஈரானை விட்டு வலுக்கட்டாயமாக நாடுகடத்தப்பட்டார். ஆனால், ஈரானிய மக்களின் மனதில் அவர் ஒரு புரட்சி நாயகனாக மாறினார்.
1973-ல் உலகளவில் கச்சா எண்ணெய் விலை வரலாறு காணாத அளவிற்கு உயர்ந்தது. இதனால் ஈரானுக்குப் பில்லியன் கணக்கில் பணம் கொட்டியது. ஆனால், அந்தப் பணம் ஏழை மக்களுக்குப் போய்ச் சேரவில்லை. அமெரிக்காவின் மன்னர் ஷா அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு அமெரிக்காவிடம் இருந்து அதிநவீனப் போர் விமானங்கள், ஏவுகணைகள் மற்றும் ஆயுதங்களை அள்ளிக் குவித்தார். அமெரிக்க ஆயுத நிறுவனங்களுக்கு ஈரான் ஒரு தங்கச் சுரங்கமாக மாறியது.மறுபுறம், மன்னரின் குடும்பமும், அவருக்கு நெருக்கமான சில அதிகாரிகளும் மட்டுமே சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர். ஈரானில் பணவீக்கம் அதிகரித்து, நடுத்தர மக்கள் அன்றாட உணவிற்கே கஷ்டப்படும் நிலை உருவானது.
இந்த புத்தகத்தில் ஜேம்ஸ் பில் சுட்டிக்காட்டும் மிக முக்கியமான விஷயம் இதுதான். ஈரானில் அமெரிக்கத் தூதரக அதிகாரிகள், ஷா மன்னரின் அரண்மனை விருந்துகளிலும், உயர் அதிகாரிகளின் வட்டாரத்திலும் மட்டுமே உலா வந்தனர். அவர்கள் ஈரானின் சாமானிய மக்கள் வாழும் தெருக்களுக்கோ, மசூதிகளுக்கோ சென்று மக்களின் உண்மையான நிலையை அறிய முற்படவில்லை. அமெரிக்க அரசுக்கு சவக் (SAVAK) உளவு அமைப்பு கொடுத்த “ஈரானில் எல்லாம் நலமாக இருக்கிறது, மக்கள் மன்னரை நேசிக்கிறார்கள்” என்ற பொய் அறிக்கைகளை மட்டுமே வாஷிங்டன் நம்பிக் கொண்டிருந்தது. 1977-ம் ஆண்டின் இறுதியில், அமெரிக்க அதிபர் ஜிம்மி கார்ட்டர் ஈரானுக்கு நேரில் சென்று, ஷா மன்னரைப் பாராட்டி, “கொந்தளிப்பான கடலில் ஈரான் ஒரு அமைதியான தீவு போலத் திகழ்கிறது” என்று பேசினார். ஆனால், அவர் அப்படிப் பேசி முடித்த சில மாதங்களிலேயே, அந்த அமைதியான தீவிற்குள் பல ஆண்டுகளாகக் கனன்றுகொண்டிருந்த எரிமலை வெடிக்கத் தொடங்கியது.
1978-ன் தொடக்கத்தில், ஈரானிய அரசுப் பத்திரிகை ஒன்றில் நாடுகடத்தப்பட்ட தலைவர் அயதுல்லா கொமேனியை அவதூறாகப் பேசி ஒரு கட்டுரை வெளியானது. இது ஈரானிய மாணவர்களையும் பொதுமக்களையும் கடும் கொந்தளிப்பிற்கு உள்ளாக்கியது. கியோம் (Qom) என்ற புனித நகரத்தில் தொடங்கிய போராட்டம், நாடு முழுவதும் பரவியது. லட்சக்கணக்கான மக்கள் வீதிக்கு வந்து, “மன்னர் ஒழிக! அமெரிக்காவே வெளியேறு!” என்று முழக்கமிட்டனர். செப்டம்பர் 1978-ல், ஷா மன்னரின் ராணுவம் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதில் நூற்றுக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர். இது எரியும் நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றியது போலானது. தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டதால், ஈரானின் எண்ணெய் கிணறுகள் முடங்கின; பொருளாதாரம் ஸ்தம்பித்தது.
நிலைமை கையை மீறிப் போனதை உணர்ந்த ஷா மன்னர், புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த தன் உடலோடும், உடைந்த மனதோடும் ஜனவரி 16, 1979 அன்று ஈரானை விட்டு இரகசியமாக வெளியேறினார். அதற்கடுத்த சில நாட்களில் (பிப்ரவரி 1), 15 ஆண்டுகள் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்த அயதுல்லா கொமேனி பிரான்சில் இருந்து ஈரானுக்குத் திரும்பினார். தேஹ்ரான் விமான நிலையத்தில் மில்லியன் கணக்கான மக்கள் அவருக்குக் கொடுத்த வரவேற்பு, உலக வரலாற்றிலேயே மிக பிரம்மாண்டமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. ஈரான் ஒரு ‘இஸ்லாமியக் குடியரசாக’ (Islamic Republic) பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.
புரட்சிக்குப் பிறகும் அமெரிக்கா ஈரானியப் புதிய அரசைப் புரிந்து கொள்ள முயலவில்லை. அக்டோபர் 1979-ல், நாட்டை விட்டு ஓடிய ஷா மன்னருக்குப் புற்றுநோய் சிகிச்சை அளிப்பதற்காக அமெரிக்கா தனது நாட்டிற்குள் அனுமதித்தது. இது ஈரானியர்களிடையே பெரும் பயத்தையும் கோபத்தையும் ஏற்படுத்தியது. 1953-ல் செய்தது போல, மீண்டும் ஷா மன்னரை வைத்து அமெரிக்கா சதி செய்யப் பார்க்கிறது என்று மக்கள் நினைத்தனர். இதன் விளைவாக, நவம்பர் 4, 1979 அன்று கோபமடைந்த ஈரானிய மாணவர்கள் தேஹ்ரானில் இருந்த அமெரிக்கத் தூதரகத்திற்குள் புகுந்து, அங்கிருந்த 52 அமெரிக்க அதிகாரிகளைப் பிணைக் கைதிகளாகப் பிடித்தனர்.
அமெரிக்க அதிபர் ஜிம்மி கார்ட்டர், பிணைக் கைதிகளை மீட்க ‘ஆபரேஷன் ஈகிள் கிளா’ (Operation Eagle Claw) என்ற ரகசிய ராணுவ நடவடிக்கையை 1980 ஏப்ரலில் மேற்கொண்டார். ஆனால், ஈரானியப் பாலைவனத்தில் ஏற்பட்ட கடுமையான மணல் புயல் காரணமாக, அமெரிக்காவின் ஹெலிகாப்டர்கள் தங்களுக்குள் மோதி விபத்துக்குள்ளாயின. 8 அமெரிக்க வீரர்கள் உயிரிழந்தனர். இந்தத் தோல்வி உலக அரங்கில் அமெரிக்காவின் பெரும் வீழ்ச்சியாகவும், ஈரானின் வெற்றியாகவும் பார்க்கப்பட்டது. இறுதியில், 444 நாட்களுக்குப் பிறகு, அமெரிக்கா ஈரானின் முடக்கப்பட்ட சொத்துக்களைத் திருப்பித் தருவதாக ஒப்புக்கொண்ட பின்பே அந்தப் பிணைக் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர்.
ஆசிரியர் ஜேம்ஸ் பில் தனது புத்தகத்தை ஒரு சோகமான வரலாற்றுப் பாடத்துடன் முடிக்கிறார். அமெரிக்கா மற்றும் ஈரான் ஆகிய இரு நாடுகளுமே ஒருவரையொருவர் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளத் தவறியதே இந்த “பேரழிவிற்கு” காரணம் என்கிறார். ஒரு நாட்டின் உள்நாட்டு மக்களின் உணர்வுகளையும், கலாச்சாரத்தையும் மதிக்காமல், தனக்குச் சாதகமான ஒரு சர்வாதிகாரியை (ஷா) மட்டும் நம்பி, ஜனநாயகத்தை ஒடுக்கியது அமெரிக்கா செய்த வரலாற்றுப் பிழை.
அமெரிக்கா மீதான அந்த 1953-ன் வரலாற்றுப் பகை தான், இன்றும் ஈரானிய வெளியுறவுக் கொள்கையின் அடித்தளமாக (Anti-Americanism) நீடிக்கிறது. ”வரலாற்றை மறப்பவர்கள், அதே தவறை மீண்டும் செய்ய நேரிடும்” என்ற பழமொழிக்கு, அமெரிக்க-ஈரான் உறவே மிகச்சிறந்த உதாரணம் என்று இந்த புத்தகம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.