‘கே.ஜி.எஃப்’ படங்களின் பிரம்மாண்ட வெற்றிக்குப் பிறகு நடிகர் யஷ் நடிப்பில், கீது மோகன்தாஸ் இயக்கத்தில் பெரும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மத்தியில் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் ‘டாக்ஸிக்’ (TOXIC).


கதைக்களம்
1947-ஆம் ஆண்டு, போர்ச்சுகீசிய ஆட்சியின் கீழ் இருந்த கோவாவில் கதை தொடங்குகிறது. அங்கு போதைப்பொருள் உலகத்தின் முடிசூடா மன்னனாக வலம் வருகிறார் சல்வடோர்.
அனாதைகளாக வளரும் உடன்பிறப்புகளான கங்கா (நயன்தாரா) மற்றும் ராயா (யஷ்) ஆகியோரில், ராயா சல்வடோரின் முக்கிய ஆளாக உருவெடுக்கிறார். சல்வடோரின் மகள் ரெபெக்காவைத் (தாரா சுதாரியா) திருமணம் செய்யும் சூழலில், நாடியா (கியாரா அத்வானி) மீது ராயாவுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது. இதனால் ஏற்படும் சிக்கல்கள், முரண்பாடுகள் மற்றும் கோவாவில் தனது சாம்ராஜ்யத்தை ராயா எவ்வாறு விரிவுபடுத்துகிறார் என்பதே ‘டாக்ஸிக்’ சொல்ல முயன்றிருக்கும் கதை.
படைப்பும் திரைக்கதையும்
குழப்பமான திரைக்கதை: படம் தொடங்கியது முதல் இறுதி வரை என்ன நடக்கிறது என்பதை யூகிக்கவே பல நிமிடங்கள் ஆகிறது.
அளவற்ற வன்முறை: படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சூடு, கத்தி வெட்டு, வெடிகுண்டு தாக்குதல்கள் என ரத்தக் களறியாக மட்டுமே நகர்கிறது. ஆக்ஷன் காட்சிகளை இணைக்கும் வலுவான கதைக்களம் இல்லை.
பலவீனமான கதாபாத்திரங்கள்: நயன்தாரா, கியாரா அத்வானி, ஹூமா குரேஷி, ருக்மிணி வசந்த் எனப் பல முன்னணி நடிகைகள் இருந்தும், யாருடைய கதாபாத்திரத்திற்கும் சரியான தொடக்கமோ அல்லது தெளிவான முக்கியத்துவமோ அளிக்கப்படவில்லை.
நோக்கமற்ற பயணம்: மாஃபியா கதையாகத் தொடங்கி, அக்கா-தம்பி பாசம், காதல், தந்தை-மகன் பழிவாங்கும் படலம், சைக்காலஜிகல் திரில்லர் என எந்தவொரு தெளிவான இலக்கும் இல்லாமல் படம் பயணிக்கிறது.
தொழில்நுட்பம் & நடிப்பு
யஷ்: அடர்ந்த தாடி, லெதர் கோட், கையிலும் வாயிலும் சிகரெட் என ‘கே.ஜி.எஃப்’ பாணியிலேயே வருகிறார். ஆனால், அவரைத் தாங்கிப் பிடிக்க நல்ல திரைக்கதை அமையவில்லை.
தயாரிப்பு வடிவமைப்பு: தயாரிப்பு நிறுவனம் செலவழித்து உருவாக்கியிருக்கும் பிரம்மாண்டமான காட்சிகளும் தயாரிப்பு வடிவமைப்பும் (Production Design) மட்டுமே படத்தின் ஒரே பலம்.
இசை ஏமாற்றம்: ரவி பஸ்ரூரின் பின்னணி இசை காட்சிகளுக்கு உதவாமல், தலைவலியை கூட்டுவதாகவே அமைந்திருக்கிறது.
மாபெரும் எதிர்பார்ப்புடன் வந்த ‘டாக்ஸிக்’, பலவீனமான எழுத்தால் பார்வையாளர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கும் ஒரு 3 மணி நேர அனுபவமாகவே அமைந்திருக்கிறது.
நிறை: பிரம்மாண்டமான தயாரிப்பு வடிவமைப்பு
குறை: பலவீனமான திரைக்கதை, அளவுக்கு அதிகமான வன்முறை, சுவாரஸ்யமற்ற இசை
வரிச் சுருக்கம்: கதையும் உணர்வுகளும் இல்லாத வெறும் ரத்தக் களறி!
