திரைக்கதை மன்னன் இயக்குனர் கே. பாக்கியராஜின் திரைப்பயணத்தில் மிக முக்கியமான மைல்கல் ‘முந்தானை முடிச்சு’ (1983). வெறும் பொழுதுபோக்குத் திரைப்படமாக மட்டுமில்லாமல், கிராமியச் சூழல், மனித இயல்புகள், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் சமூகக் கருத்துக்களைத் தமக்கே உரிய பாணியில் நகைச்சுவை கலந்து சொன்ன விதம் இன்றும் இத்திரைப்படத்தைக் காலத்தால் அழியாத காவியமாக மாற்றியுள்ளது.
படத்தின் மூலம் சமூகத்திற்குச் சொல்ல வந்த கருத்து
‘முந்தானை முடிச்சு’ படத்தின் மையக்கருத்து “பெண்ணின் புத்திசாலித்தனம், குடும்ப அமைப்பைக் காத்தல் மற்றும் தவறுகளைத் திருத்திக்கொண்டு வாழும் மனித இயல்பு” ஆகியவற்றைச் சுற்றியே சுழல்கிறது. ஒரு பெண் நினைத்தால், தன்னைத் நிராகரிக்கும் கணவனையும், அவனது குடும்பத்தையும் தனது அன்பினாலும் சாதுரியத்தினாலும் மாற்றியமைக்க முடியும் என்பதைப் படம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்தது.
பெற்ற பிள்ளை இல்லாவிட்டாலும், ஒரு குழந்தையைத் தன் சொந்தப் பிள்ளையாக நினைத்துப் பராமரிக்கும் ‘வளர்ப்புத் தாயின்’ உன்னதத்தை இத்திரைப்படம் போற்றியது. சூழ்நிலை காரணமாகப் பொய் சொல்லித் திருமணம் செய்துகொண்டாலும், அதன் நோக்கம் தீங்கானது அல்ல; சிதைந்துபோன ஒரு குடும்பத்தை வாழவைப்பதுதான் என்பதை உணர்த்தி, குடும்ப விழுமியங்களைச் சமூகம் போற்ற வேண்டும் என்ற செய்தியைச் சொன்னார் பாக்கியராஜ்.
பாக்கியராஜ் படங்களின் ஆகச்சிறந்த பலமே, காற்றில் பறக்கும் சூப்பர் ஹீரோக்கள் இல்லாமல், நாம் அன்றாட வாழ்வில் பார்க்கும் மனிதர்களையே கதாபாத்திரங்களாக உலவவிடுவதுதான். கிராமத்துத் தலைவர்கள், தவறு செய்பவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கும் விதம், கிராமத்து மக்களின் வெள்ளந்தித் தனம் ஆகியவை மிக எதார்த்தமாகப் படமாக்கப்பட்டிருந்தன. படத்தில் வரும் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்கள் தீயவர்கள் அல்ல; அவர்கள் சூழ்நிலையின் கைதிகள் மட்டுமே என்பதை பாக்கியராஜ் அழகாகக் காட்டியிருப்பார்.
இத்திரைப்படத்தில் பள்ளி மற்றும் குழந்தைகளைச் சுற்றியுள்ள காட்சிகள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டுமல்லாமல், கிராமப்புறக் கல்வியின் எதார்த்த நிலையைத் தத்ரூபமாகப் பிரதிபலித்தன. வாத்தியாரின் குழந்தையைத் தங்களின் சொந்தத் தம்பியாகப் பாவிக்கும் பள்ளி மாணவர்கள், அவர்களின் குறும்புத்தனம், கிராமத்துப் பள்ளிக்கூடச் சூழல் ஆகியவை பார்ப்பவர்களைத் தங்களின் பள்ளிப் பருவத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றன. இன்றும் தமிழக பாப்-கலாச்சாரத்தில் (Pop-culture) பேசப்படும் ‘முருங்கைக்காய்’ காட்சி, வெறும் பாலியல் நகைச்சுவை மட்டுமல்ல. தாம்பத்திய உறவு மற்றும் குடும்பப் பெருக்கம் குறித்த கிராமத்து மக்களின் நம்பிக்கைகளையும், அதைச் சுற்றியுள்ள எதார்த்தமான வாழ்வியலையும் பாக்கியராஜ் தமக்கே உரிய ‘சென்சார்’ எல்லைக்குட்பட்ட நகைச்சுவையுடன் கையாண்டிருந்தார்.
இத்திரைப்படத்தின் மூலம் அறிமுகமான நடிகை ஊர்வசி, ‘பரிமளம்’ என்ற கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருந்தார் என்பதை விட வாழ்ந்திருந்தார் என்றே கூற வேண்டும். விவரமறியாத, அதே சமயம் துணிச்சலான கிராமத்துப் பெண்ணாக ஊர்வசியின் நடிப்பு திரையுலகையே வியக்க வைத்தது. பாக்கியராஜுக்கு இணையாக டைமிங் நகைச்சுவையில் அசத்தியதோடு, இடைவேளைக் காட்சியில் “நான் பொய் சொல்லிட்டேன் மாமா…” என்று குமுறும் இடத்திலும், கிளைமாக்ஸில் குழந்தையைக் காப்பாற்றப் போராடும் இடத்திலும் உணர்வுப்பூர்வமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தி, பன்முகத் திறமையுள்ள நடிகையாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டார்.
படத்தில் ஒரு கனிவான, கொள்கைப்பிடிப்புள்ள பள்ளி ஆசிரியராக (வாத்தியார்) பாக்கியராஜ் நடித்திருந்தார். மனைவியை இழந்து, குழந்தையுடன் தவிக்கும் ஒரு தனிமனிதனின் துயரத்தையும், அதே நேரத்தில் பள்ளி மாணவர்களுக்குச் சிறந்த வழிகாட்டியாக இருக்கும் ஆசிரியரின் பொறுப்பையும் மிக நேர்த்தியாகத் தனது நடிப்பில் கொண்டுவந்தார். பாக்கியராஜின் டிரேட்மார்க் பாணியான நிதானமான வசன உச்சரிப்பு, அப்பாவியான முகபாவனை, மற்றும் நியாயத்தின் பக்கம் நிற்கும் குணம் ஆகியவை ‘வாத்தியார்’ கதாபாத்திரத்திற்கு வழு சேர்த்தன. தவறு செய்த பரிமளத்தை உடனே ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவளது உண்மையான அன்பைப் புரிந்து கொண்டபின் ஏற்கும் கனிவு, ஒரு முதிர்ச்சியான மனிதனைப் பிரதிபலித்தது.
இளையராஜாவின் தேனிசையும், பாக்கியராஜின் திரைக்கதை மேதைமையும் இணைந்த ‘முந்தானை முடிச்சு’ தமிழ்த் திரையுலகின் ஒரு பாடம். சமூகத்தில் நிலவும் ஆண்-பெண் உறவுமுறை, குடும்பப் பொறுப்புகள், கிராமத்து வாழ்வியல் ஆகியவற்றை எவ்விதப் பிரசார நெடியுமின்றி, ஜனரஞ்சகமாகச் சொல்ல முடியும் என்பதை நிரூபித்த காவியம் இது. அதனால்தான், நாற்பது ஆண்டுகளைக் கடந்தும் இத்திரைப்படம் தமிழ் நெஞ்சங்களில் நீங்கா இடம்பிடித்துள்ளது.
பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியா? தமிழக அரசுக்கு திமுக மாணவரணி கடும் கண்டனம்!