தமிழகத்தில் நிலவி வரும் தஸ்மாக் மதுக்கடைகளின் தற்போதைய அவல நிலையைச் சுட்டிக்காட்டி, அண்டை மாநிலங்களைப் போல மது விற்பனையைத் தனியார் மயமாக்க வேண்டும் அல்லது பரவலாக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகள் அண்மைக் காலமாக எழுந்து வருகின்றன. பெங்களூரு போன்ற பெருநகரங்களில் உள்ள பிரம்மாண்ட பப்புகள் மற்றும் சூப்பர் மார்க்கெட் கலாச்சாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, தமிழ்நாட்டிலும் அதே போன்ற மாற்றங்களைக் கொண்டு வர வேண்டும் என்ற குரல்களும் ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இந்நிலையில், “மது விற்பனையைத் தாரைவார்ப்பது என்பது சமூகத்தைச் சீரழிக்கும்; அரசுக்குத் தேவை தஸ்மாக் சீர்திருத்தமே தவிர, தனியார் மயமாக்கல் அல்ல” என்ற விவாதம் பொதுவெளியில் மிக வலுவாக எழுந்துள்ளது.
சமூகக் கட்டுப்பாடாக விளங்கும் தஸ்மாக்
தற்போதைய தஸ்மாக் கடைகளில் போதிய இடவசதி இல்லாமை, நீண்ட வரிசைகள், தூய்மையற்ற சூழல் போன்ற குறைபாடுகள் இருப்பதை எவரும் மறுக்க முடியாது. கடைகளை நவீனப்படுத்தி ஏசி வசதி, டிஜிட்டல் பில் மற்றும் ஒழுங்கான வரிசை முறையை அறிமுகப்படுத்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும். ஆனால், அதற்காக மது விற்பனையைத் தனியாரிடம் ஒப்படைப்பது பிரச்சனைக்கான தீர்வாகாது என்று சமூக ஆர்வலர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
அரசு நிறுவனமான தஸ்மாக் செயல்படுவதால் விலை மற்றும் தரம் ஆகியவற்றில் ஒரு சமூகக் கட்டுப்பாடு சாத்தியமாகிறது. அரசு நிர்ணயிக்கும் விலையிலேயே மது விற்கப்படுவதால், ஏழைக் குடும்பங்களின் வருவாய் ஓரளவுக்குக் காக்கப்படுகிறது. இதுவே தனியார் கைக்கு மாறினால், லாப நோக்கம் காரணமாக விலை பன்மடங்கு உயர்ந்து உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் கடுமையாகச் சுரண்டப்படுவர். மேலும், அரசே நேரடியாகக் கொள்முதல் செய்து விற்பதால் கள்ளச்சாராயம் மற்றும் விஷச் சாராயச் சாவுகள் பெருமளவு தடுக்கப்பட்டுள்ளன.
தனியார் வசம் போகும் போது, லாபத்தை மட்டுமே குறியாகக் கொண்டு தரம் குறைந்த நச்சுப் பொருட்களைக் கலக்கும் அபாயம் எப்போதும் உள்ளது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தஸ்மாக் மூலம் அரசுக்குக் கிடைக்கும் ஆண்டுக்குச் சுமார் ₹45,000 கோடி வருவாய், காலை உணவுத் திட்டம், அரசுப் பள்ளிகள், மேம்படுத்தப்பட்ட மருத்துவமனைகள் போன்ற மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்கே திரும்பப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது தனியாரிடம் போனால் இந்த பெரும் நிதி ஒரு குறிப்பிட்ட முதலாளிகளின் கைக்கே சென்று சேரும்.
பரவலாக்கல் என்பது ஒரு மாயை
சூப்பர் மார்க்கெட்டுகளில் மது விற்பனையை அனுமதித்தால் மக்கள் நாகரிகமாகக் குடிப்பார்கள் என்ற வாதம் நடைமுறைக்கு மாறானது என்று சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. சிகரெட் கடைகள் ஒவ்வொரு தெருவிலும் எளிதாகக் கிடைப்பதாலேயே புகைப்பிடிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிடவில்லை. மது கிடைப்பதை எளிதாக்குவது என்பது அதன் பயன்பாட்டையும், போதைக்கு அடிமையாவோரையும் பல மடங்கு அதிகரிக்கவே செய்யும். ஜப்பான், உஸ்பெகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளில் மது விற்பனை எளிதாக இருந்தாலும், அங்கு அதோடு சேர்த்து கடுமையான சட்டங்களும், தீவிரமான போதை மறுவாழ்வு மையங்களும் இயங்குகின்றன என்பதைப் பலரும் கவனத்தில் கொள்வதில்லை.
அதேபோல், மக்கள் நடமாட்டம் உள்ள பொது இடங்கள் மற்றும் பேருந்து நிலையங்கள் அருகே 24 மணி நேரமும் மது கிடைக்கச் செய்வது பொது அமைதியைக் கெடுக்கும் என்பதால், இதைக் கட்டுப்படுத்துவது சமூக ஒழுங்கிற்கான பொறுப்பான நடவடிக்கையே தவிர, தமிழர்களை ‘நாகரிகமற்றவர்கள்’ எனக் குறைத்து மதிப்பிடுவது அல்ல. ‘பெண்கள் சுதந்திரமாக மது வாங்குகிறார்கள்’ என்று கட்டமைக்கப்படும் நவீன பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் குடும்பச் சிதைவுகளும், உடல்நலப் பாதிப்புகளும் வெளியில் பேசப்படுவதில்லை.
தேவை தாரைவார்ப்பு அல்ல; தீவிர சீர்திருத்தம்
தமிழக அரசு தஸ்மாக் கடைகளை மூடுவதோ அல்லது தனியாருக்குக் கொடுப்பதோ விவேகமான முடிவாக இருக்காது என்று கூறும் வல்லுநர்கள், அதற்குப் பதிலாகத் தீவிர சீர்திருத்தங்களை அரசு கையில் எடுக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகின்றனர். தஸ்மாக் கடைகளைச் சுத்தமாகவும், பொதுமக்களுக்கு இடையூறு இல்லாத மரியாதையான சூழலிலும் மாற்றியமைக்க வேண்டும். ஆன்லைன் முன்பதிவு போன்ற தொழில்நுட்பங்களை அறிமுகப்படுத்தி கூட்ட நெரிசலைக் குறைக்கலாம்.
அதே நேரத்தில், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் இலவச போதை ஒழிப்பு மற்றும் மறுவாழ்வு மையங்களை அரசு அதிக அளவில் உருவாக்க வேண்டும். “குடிப்பது ஒரு ஸ்டைல் அல்லது நாகரிகம்” என்ற போலிப் பிம்பத்தை உடைக்கும் வகையில், பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்களை முன்னெடுக்க வேண்டும்.
ஒரு அரசு வியாபாரியாக மாறினால், மக்கள் வெறும் வாடிக்கையாளர்களாக மட்டுமே பார்க்கப்படுவார்கள். லாபம் பார்க்கும் தனியார் கைகளில் மது விற்பனை சென்றால், அவர்கள் விற்பனையை அதிகரிக்கவே முயல்வார்கள் என்பதால், தஸ்மாக்கை தனியாரிடம் ஒப்படைப்பது என்பது மக்களின் ஆரோக்கியத்தையும், அரசின் வருமானத்தையும் சேர்த்து அடகு வைப்பதற்குச் சமம். தமிழ்நாட்டிற்குத் தற்போது தேவைப்படுவது ‘நாகரிகமான மதுக்கடைகள்’ அல்ல; மாறாக, ‘போதையற்ற ஆரோக்கியமான சமூகத்தை’ நோக்கிய பொறுப்பான பயணம் மட்டுமே என்று சமூக நல ஆர்வலர்கள் தங்களது கருத்துக்களை முன்வைக்கின்றனர்.