மே-1 என்பது வெறும் கொண்டாட்ட நாள் மட்டுமல்ல; அது உழைப்பாளர் வர்க்கத்தின் உரிமைகளுக்காகத் தங்கள் உயிரையே அர்ப்பணித்த தியாகிகளின் நினைவைப் போற்றும் புனிதமான நாள்.
அந்தப் போராட்டத்தின் தீவிரத்தையும், அவர்கள் சந்தித்த துன்பங்களையும் விரிவாக பேசுவோம்…
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், தொழில்புரட்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில், தொழிலாளர்களின் நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. முதலாளிகள் லாபத்தை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு, தொழிலாளர்களை நாளொன்றுக்கு 12 முதல் 16 மணி நேரம் வரை வேலை செய்ய வைத்தனர். அடிப்படை வசதிகள் இன்றி, குறைந்த கூலிக்குச் சுரண்டப்பட்ட தொழிலாளர்கள், “எட்டு மணி நேர வேலை, எட்டு மணி நேர ஓய்வு, எட்டு மணி நேர உறக்கம்” என்ற முழக்கத்துடன் ஒன்றிணைந்தனர்.
இதற்காக, அமெரிக்காவின் ‘அமைக்கப்பட்ட வர்த்தகம் மற்றும் தொழிலாளர் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு’ (FOTLU) ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுத்தது. 1886-ம் ஆண்டு மே 1-ம் தேதியிலிருந்து எட்டு மணி நேர வேலை முறையை அமல்படுத்த வேண்டும் என்பது அவர்களின் பிரதான கோரிக்கை. இந்தக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தி, 1886 மே 1 அன்று அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரில் சுமார் 3,50,000 தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். மே 3-ம் தேதி, போராட்டக்காரர்கள் மீது போலீசார் நடத்திய தாக்குதலில் சில தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்தனர்.
இதைக் கண்டித்து, மே 4-ம் தேதி சிகாகோவின் ‘ஹேமார்க்கெட் சதுக்கத்தில்’ (Haymarket Square) அமைதியான முறையில் ஒரு கண்டனப் பொதுக்கூட்டம் நடைபெற்றது. கூட்டம் முடிவடையும் தறுவாயில், திடீரென ஒரு மர்மமான வெடிகுண்டு வீசப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து, போலீசார் தொழிலாளர்கள் மீது கண்மூடித்தனமாகத் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். இதில் பல தொழிலாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் காயமடைந்தனர். இதுவே வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க ‘ஹேமார்க்கெட் படுகொலை’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.
இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட முக்கியத் தலைவர்கள் தேடப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டனர். போதிய ஆதாரங்கள் ஏதுமின்றி, அரசு இவர்களைக் குற்றம் சுமத்தித் தண்டித்தது. அவர்களில்:
ஆல்பர்ட் பார்சன்ஸ் (Albert Parsons),ஆகஸ்ட் ஸ்பைஸ் (August Spies),அடோல்ஃப் பிஷர் (Adolph Fischer), ஜார்ஜ் ஏங்கல் (George Engel) ஆகியோருக்குத் தூக்குத் தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது. லூயிஸ் லிங் (Louis Lingg) என்பவர் சிறையிலேயே மர்மமான முறையில் மரணமடைந்தார். தூக்கு மேடைக்குச் செல்லும்போதும், “எங்கள் குரலை நீங்கள் நசுக்கலாம், ஆனால் தொழிலாளர் இயக்கத்தை ஒருபோதும் அழிக்க முடியாது!” என்று அவர்கள் முழங்கினர். அவர்கள் சிந்திய இரத்தம், உலகம் முழுவதும் தொழிலாளர் சங்கங்களின் எழுச்சிக்கு வித்திட்டது.
அந்த தோழர்களின் தியாகம் வீண் போகவில்லை. 1889-ம் ஆண்டு பாரிஸில் கூடிய ‘சர்வதேச தொழிலாளர் மாநாடு’, ஹேமார்க்கெட் தியாகிகளை நினைவுகூரும் வகையில், மே 1-ம் தேதியை சர்வதேச தொழிலாளர் தினமாக அறிவித்தது. அன்று முதல், உலகெங்கிலும் உள்ள தொழிலாளர்கள், தங்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், சமூக சமத்துவத்திற்காகப் போராடவும் உறுதி பூணும் நாளாக இது மாறியது. இன்று நாம் அனுபவிக்கும் எட்டு மணி நேர வேலை, வார விடுமுறை, பணிப் பாதுகாப்பு போன்ற உரிமைகள் அனைத்தும், அன்றைய சிகாகோ தொழிலாளர்களின் ரத்தத்தாலும், வியர்வையாலும் எழுதப்பட்டவை. உழைப்பாளர்களின் உரிமைகளைக் காப்பது ஒவ்வொரு சமூகத்தின் கடமையாகும். அந்தத் தியாகிகளை நினைவுகூர்ந்து, உழைப்பின் உயர்வைப் போற்றுவோம்.