உலகின் வேறு எங்குமில்லாத வகையில், அரசாங்க நிர்வாகத்தின் தொடர் தோல்விகளுக்கும் பற்றாக்குறைகளுக்கும் இந்திய நடுத்தர வர்க்கம் அமைதியாகத் தன் சொந்தப் பணத்தையே செலவழித்துச் சமாளித்து வருவதாகச் சமூக வலைதளங்களில் ஒரு முக்கியமான விவாதம் எழுந்துள்ளது. அடிப்படை வசதிகளைப் போராடிப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, மக்கள் அவற்றை விலைக்கு வாங்கத் தொடங்கியுள்ள விவகாரம் தற்போது தேசிய அளவில் பேசுபொருளாகியுள்ளது.
அரசாங்கம் வழங்கத் தவறும் அடிப்படைச் சேவைகளும் மக்களின் மாற்று ஏற்பாடுகளும்
அரசாங்கம் வழங்க வேண்டிய அடிப்படைச் சேவைகளில் தொய்வு ஏற்படும் போது, பொதுமக்கள் தாங்களே முன்வந்து அதற்கான மாற்று ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொள்கின்றனர்:
அசுத்தமான குடிநீர்: குழாய்களில் வரும் தண்ணீர் மாசடைந்திருப்பதால், மக்கள் தங்களது சொந்தச் செலவில் ஆர்.ஓ (RO) வாட்டர் பியூரிபையர்களை வாங்கிப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
மின்சாரத் தட்டுப்பாடு: சீரான மின்சார விநியோகம் இல்லாத இடங்களில், இன்வெர்ட்டர்கள் மற்றும் ஜெனரேட்டர்களைத் தாங்களே விலைக்கு வாங்கிப் பொருத்துகின்றனர்.
மாசடைந்த காற்று: நாளுக்கு நாள் மோசமடைந்து வரும் காற்றைத் சுத்திகரிக்க வீடுகளில் ஏர் பியூரிபையர்களை நாடுகின்றனர்.
சமையல் எரிவாயு சிக்கல்: கேஸ் சிலிண்டர் விநியோகத் தடைகளைச் சமாளிக்க இண்டக்ட்ஷன் ஸ்டவ்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
தரம் குறைந்த கல்வி: அரசுப் பள்ளிகளின் கட்டமைப்பு மேம்படக் காத்திருக்காமல், அதிகக் கட்டணம் செலுத்தித் தனியார் பள்ளிகளுக்கும் டியூஷன்களுக்கும் குழந்தைகளை அனுப்புகின்றனர்.
“வளர்ந்து வரும் பொருளாதாரமா அல்லது நிர்வாகத் தோல்வியா?”
அரசாங்கத்திடம் முறையிட்டு உரிமையைக் கேட்பதை விடுத்து, அவரவர் வீடுகளையே சிறு நகராட்சிகளாக மாற்றித் தண்ணீர், மின்சாரம், கல்வி என அனைத்தையும் தனித்தனியாக மக்கள் ஏற்பாடு செய்து கொள்கின்றனர். இதற்காக மக்கள் வாங்கும் ஒவ்வொரு பொருளின் மீதும் அரசு வரி வசூலித்துக் கொள்கிறது.
அரசு செய்ய வேண்டிய அடிப்படைப் பணிகளை மக்கள் தங்கள் சொந்தச் செலவில் நிறைவேற்றிக் கொள்வதை, பொருளாதார வளர்ச்சியின் பெயரில் “வளர்ந்து வரும் நுகர்வோர் பொருளாதாரம்” (Growing Consumer Economy) என்று அரசு பெருமையுடன் முத்திரை குத்துவதுதான் இந்த அமைதியான புரட்சியின் முரண் நகை என்று விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.