அண்மையில் நடைபெற்ற ‘கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி’ (Cockroach Janta Party) போராட்டம் அரசாங்கத்தால் குறைத்து மதிப்பிடப்பட்டதே அதன் ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். அரசாங்கம் தனது பலத்தைப் பயன்படுத்திப் போராட்டங்களை அடக்க முயன்றது. இதன் விளைவாக மாணவர்கள் மத்தியில் பரவலான கோபம் வெடித்தது, இதுவே போராட்டம் மேலும் வலுப்பெறக் காரணமானது.
தில்லியில் ஜூலை 20 அன்று காவல்துறையினர் தேவைக்கு அதிகமாக பலத்தை பயன்படுத்தியதாக கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் பீகாரின் சிவான் மாவட்டத்தில் ஜூலை 25 அன்று கூட்டத்தைக் கலைக்கக் காவலர் ஒருவர் தாக்குதல் துப்பாக்கியால் (assault rifle) வானை நோக்கிச் சுட்டது தொடர்பான மனுக்களை உச்ச நீதிமன்றம் தற்போது விசாரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. மேலும், தாங்கள் தாக்கப்பட்டு “கூட்ட நெரிசலில் கொல்லப்பட்டதாக” (lynched)க் கூறும் காவல் துறை அதிகாரிகளின் குடும்பங்களின் மனுக்களையும் விசாரிக்க நீதிமன்றம் ஒப்புதல் அளித்துள்ளது.
ஜூலை 20 அன்று போராட்டக்காரர்கள் மீது காவல்துறையினர் நடத்திய தடியடியின் தீவிரம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது; கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகள் தவிர, ஆணிகள் பதிக்கப்பட்ட தடிகளையும் காவல்துறை பயன்படுத்தியதை வீடியோக்கள் மூலம் காணமுடிந்தது. இருப்பினும், நீதிபதி ஜாய்மால்யா பாக்ஜி குறிப்பிட்டது போல, சில காவல்துறை அதிகாரிகளிடம் ஏன் தற்காப்புக் கவசங்கள் இல்லை என்பதற்கும் அரசு பதிலளிக்க வேண்டும்.
உரிய பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் இல்லாத காவல்துறையினர் அச்சம் காரணமாக வன்முறையைக் கையாள்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம், இதனால்தான் கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் சர்வதேசச் சிறந்த நடைமுறைகள் படிப்படியான நடவடிக்கைகளை (graduated responses) வலியுறுத்துகின்றன. மேலும், தேவைக்கு அதிகப்படியான பலத்தை பிரயோகத்தில் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அதே காவல் துறையே அது குறித்து விசாரணை நடத்துவது அதன் நம்பகத்தன்மையைச் கேள்விக்குள்ளாக்கக்கூடும் என்ற வாதத்திலும் நியாயம் உள்ளது.
இருப்பினும், “முறையான அனுமதியுடனும், அதற்கென ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களிலும்தான்” போராட்டங்கள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற இந்தியத் தலைமை நீதிபதியின் (CJI) கருத்து, போராடும் உரிமைக்கு எதிராக அமையலாம். ஒரு போராட்டத்தின் ஜனநாயக நோக்கமே அரசுக்கு அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்துவதுதான்; எனவே, அது அரசின் வசதிக்கு ஏற்ப மட்டுமே நடத்தப்பட வேண்டும் என்று வரம்பிடக் கூடாது. அதே நேரத்தில், ஒவ்வொரு அசௌகரியமும் அரசியலமைப்பால் பாதுகாக்கப்படுவதில்லை.
இதற்குத் தீர்வாக இருப்பது ‘விகிதாச்சார முறை’ (proportionality) மட்டுமே. தலைமை நீதிபதி வலியுறுத்தும் ‘ஒழுங்குமுறை’ என்பது, போராட்டங்கள் எந்தவித இடையூறும் இன்றி அமைதியாகவும் கணிக்கக்கூடிய வகையிலும் இருக்க வேண்டும் என்று பொருள்பட்டால், அது ஒரு அரசியலமைப்பு உரிமையின் மீது நிர்வாகத்தின் விருப்ப திணிப்பாக மாறிவிடும்.
வன்முறையைத் தடுத்தல், உயிர்களைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் அத்தியாவசிய சேவைகளைப் பராமரித்தல் ஆகியவை அரசின் பொறுப்பாகும். ஆனால், நவீன நகரங்கள் மிகவும் நெருக்கடியானவை; அமைதியான முறையிலான சாலை மறியல் கூட ஆயிரக்கணக்கான சம்பந்தமில்லாத குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பறிக்கக்கூடும். எனவே, போராட்டத்திற்கு அரசியல் வலிமையைப் பெற்றுத் தரும் ஒரு கருவியாக விளங்கும் ‘பொதுமக்களுக்கு அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தும் இடையூற்றையும்’, பிறரின் உரிமைகளைப் பறிக்கும் ‘வன்முறையையும்’ நீதித்துறை ஒன்றாகக் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது.
ஏழாவது அட்டவணையின்படி காவல் துறை என்பது மாநிலப் பட்டியலின் கீழ் வருவதால், மாநிலங்களுக்கு இடையேயான பயிற்சி, உபகரணங்கள், வன்முறையைக் கையாள்வது மற்றும் ஆவணப்படுத்தும் விதிகள் ஆகியவற்றில் மாறுபாடுகள் உள்ளன; எனவே, சீரான நடைமுறைகள் பின்பற்றப்படுவது வரவேற்கத்தக்கது.
உயர் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய கூட்டக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளை எப்போது பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கான வரம்புகளைத் தரநிலைப்படுத்தவும், தடியடிகளை கட்டாயமாக ஆவணப்படுத்தவும், பலத்தை பிரயோகத்திற்குப் பிறகு மருத்துவ உதவி அளிக்கவும், சான்றுகளைப் பாதுகாக்கவும், கடுமையான காயங்கள் குறித்த சுயேச்சையான விசாரணைகளை நடத்தவும் ஒரு தேசிய நெறிமுறை (national protocol) மிகவும் அவசியமானது.